Leeg

Geen enkele president heeft ons zo beziggehouden als president Bush. Niemand weet beter hoe hij de vox populi kan bespelen en de toorn van andere volken over zich kan krijgen. Nog niet eerder heeft een blinde in tijden van crisis zo scherp gezien. Wat is het toch heerlijk om een zondebok te hebben. Wat is het toch heerlijk om openlijk iemand slecht te mogen vinden.

Bush levert kostelijke televisie op, Shakesperiaans uitgebuit door Michael Moore die, op de dag dat hij Bush zal verliezen, krokodillentranen zal huilen. 's Nachts bidt hij voor Bush: ,,Uw naam zij geheiligd, uw macht moge zich consolideren, mijn wrok zal groeien. Amen.'' Met name buiten Amerika houdt niemand van Bush, iedereen houdt van Kerry, dat moet te denken geven. Kerry-liefhebbers zijn lafaards: hun afkeer van Bush is zo groot dat ze zelfs met de duivel zouden dansen als dat hun blazoen zou reinigen.

Maar niemand die weet waar Kerry voor staat. Hij is een leeg element dat zichzelf bereid heeft gevonden om door iedereen te worden opgetuigd. Toch zou ik op hem stemmen. Daarmee breng ik de democratie terug tot haar enkelvoudige betekenis: een kruisje zetten op een wit gat. Bush heeft de Amerika-liefhebbers in diskrediet gebracht. De holle liefde die men altijd vrijuit kon belijden voor de VS gaat ineens niet meer vrijuit.

Kerry praat langer, is langer, en beleefder, maar zal niet winnen.

Moeten we hier verdrietig om zijn? Kerry kan misschien de liefde voor de Verenigde Staten weer terugbrengen op aarde, maar ik betwijfel of het in Amerika zelf veel zal veranderen. Ik betwijfel of hij wel een einde kan maken aan de groeiende innerlijke onrust van de Amerikanen, het begrotingstekort, de botsende etniciteiten, de opkomst van China en het gedonder in Irak.

Maar dat kan de Amerika-liefhebbers niets schelen: Kerry, bedankt!

Abdelkader Benali is schrijver.