Baken

Als ik een Amerikaan was, zou ik mijn stem uitbrengen op John Kerry.

Waarom? Omdat we altijd de erfgenamen waren van de Verlichting, we beschermden de vrijheid van onze tegenstanders, we wisten dat vrede alleen duurzaam was binnen een internationale rechtsorde, we schiepen ons imperium via samenwerking en overtuiging, we beseften dat we ook moesten geven, niet alleen nemen. We maakten alle fouten van de wereld, maar dat waren onze uitgangspunten. We waren een baken.

De afgelopen vier jaar heeft in ons land een fundamentalistische revolutie plaatsgevonden. Onze regering is gekaapt door extremisten en binnenkort geldt dat ook voor onze rechtspraak. Angst regeert, onze liberale tradities zijn vergeten, onze democratie is verworden tot een spel van intrige en manipulatie, het bestuur is vergiftigd door ambtsmisbruik, corruptie en incompetentie. Inderdaad, het zijn de belangrijkste verkiezingen van mijn leven. Ik wil gewoon mijn land terug.

Ik stem ook voor mijn kinderen. Als dit beleid zich voortzet, zullen ze een volstrekt failliete boedel erven. Het terrorisme zal zich verder uitbreiden: de inval in Irak was een godsgeschenk voor Osama bin Laden. Onze militaire macht is ernstig verzwakt. Bijna iedere specialist ziet een fiscale en economische `perfect storm' opsteken rond onze staatsschuld. Groot-Brittannië was in 1914 het machtigste rijk ter wereld. Amper een generatie later, rond 1950, was het land nagenoeg failliet. Ik wil niet dat mijn kinderen zo'n smadelijke neergang van het Amerikaanse imperium zullen meemaken. Mijn land kan zich niet eeuwig blijven volproppen met olie en voedsel, het pistool in de hand. Het moet zich, opnieuw, openen naar de rest van de wereld.

Ik blijf trots op mijn land. We kunnen de raarste dwaalwegen inslaan, maar we hebben ook een enorm corrigerend vermogen. Dat mirakel zult u, dat weet ik bijna zeker, vandaag meemaken.

Geert Mak is schrijver.