Ossola choreografeert tot op de zweetdruppel

De bezoekende Zwitserse programmeur op het Haagse dansfestival Cadance zegt het enigszins jaloers: de Nederlanders zijn genereus in hun danssubsidies. Ondanks de opheffing die Cadance boven het hoofd hangt, kan hij nu nog genieten van de vele jonge choreografen die zich geroepen voelen, en de weinigen die in de loop der tijd uitverkoren zullen blijken. De eerste twee dagen was er één pareltje, één uitverkorene te ontdekken: Ken Ossola, voormalig danser van het Nederlands Dans Theater, die samen met ook ex-NDT-danseres Raphaëlle Delaunay het duet Zero degrees maakte.

In de studio van het Korzo-theater zit je bovenop de huid van de twee dansers die het eeuwige duettenthema, liefde, onder de loep nemen. Er lijkt te gebeuren wat er altijd gebeurt: de twee trekken elkaar aan, stoten elkaar af, vechten om macht en zoeken toenadering. Wat Ossola echter prachtig doet is het choreograferen op de millimeter. Hij trechtert de blik van de toeschouwer tot de intimiteit van een zweetdruppel, hij choreografeert tot op de wenkbrauw en adem. Het kwetsbaar gefluister van Delaunay (`Qu'est-ce que tu dis') contrasteert met de fysieke uitputtingsslag die de twee magnetische dansers leveren. Samen raken ze in Zero degrees de essentie van liefde en lichaam. Zero degrees zindert aan alle kanten.

Geroepen maar niet uitverkoren was choreografe Padma Menon die de openingsvoorstelling Mazaa, Mazaa verzorgde. Zij trachtte een op Bollywood geïnspireerd multiculti-feest met dansstudenten en Haagse allochtonen op te zetten maar het werd een oeverlange oecumenische dienst voor zang en dans. Elke doelgroep mocht een huppeltje doen tot groot plezier van alle aanwezige familieleden, maar met kunst had het niets te maken. Menon bleek niet in staat het `universele verhaal van liefde en wanhoop' ook maar enigszins boven het niveau van domineestherapie te verheffen.

Hipper was Club Guy & Roni van Roni Haver en Guy Weizman, ex-dansers van Galili Dance. Hun nieuwe werk Myrrh and Cinnamon grijpt terug op de liefdesmystiek van het Hooglied. Live worden werken van vier componisten uit Estland gespeeld, waaronder Arvo Pärt. Met een vleugje humor, agressie, lesbisch getongzoen, uitputtingdans, pretentieus gekrioel en mystieke kretologie, creëert het duo een wereld die menigeen ontroerde maar anderen weer volkomen onverschillig liet. Op zich is die scheiding der geesten al een prestatie, dus is Club Guy & Roni een duo om te blijven volgen.

Choreograaf Jack Gallagher is de man van de abstracte dans die in No body is neutral drie in pak gestoken heren als menselijke robotten laat bewegen. Al vijf jaar draait hij mee in het circuit van Dans Werkplaats Amsterdam maar doorstromen wil maar niet lukken. No body is neutral is een uiterst langdradige, ouderwetse moderne dans, mooi uitgevoerd, dat wel, en voorzien van mooie videoprojecties van Bernie van Velzen.

Danseres Gunvor Karlsen laat in haar choreografie ±One dagelijkse observaties en gedachten (`wat gebeurt er als ik nu doodga') met een air van diepgang en slecht geacteerd uitspreken, terwijl Karlsen en collega Piia Maria door nat magnesium wentelen. Op de achtergrond spoelt een video versneld lopende mensen in de oosterse bergen af. De ambient-soundtrack hoort er natuurlijk ook bij. Maar ach, ze zijn jong en je vergeeft ze de pretentieuze poëzie. Want het toneelbeeld is best aardig en onsympathiek zijn de dames niet.

Cadance Festival: `Mazaa, Mazaa' van Padma Menon, `Myrrh and Cinnamon' van Club Guy & Roni, `Zero degrees' van Ken Ossola, `No body is neutral' van Jack Gallagher en `±One' van Gunvor Karlsen & Piia Maria. Gezien: 30 en 31/10, Den Haag. Inl: www.cadance.nl of 070-3637540.