Huiselijke duetten

De Rotterdamse zangeres Frédérique Spigt boft maar met de buren. Toen ze iemand zocht om het opnameproces voor haar duettenproject Mans genoeg vast te leggen, kwam haast vanzelf haar buurvrouw, filmmaakster Sonia Herman Dolz, in beeld. De ervaring die zij opdeed met muziekfilms als Lágrimas Negras en Yo Soy Asi kwam goed van pas, al komt de filmversie van Mans Genoeg niet helemaal uit de verf.

Voor de plaatopnames namen Spigt en haar muzikanten hun intrek in een als studio ingerichte huiskamer. Daar ontvingen ze om de beurt de gasten: Huub van der Lubbe, Liesbeth List, een minder geïnteresseerd ogende Daniël Lohues, Bennie Jolink, een pruilende en onzekere Katja Schuurman, Sarah Bettens, de immer lefgozerige Barry Hay.

Dan wordt steeds hetzelfde stramien gevolgd. Spigt en gast(e) samen op de bank met kapselslopende koptelefoons op, om de nummers in te zingen, of beiden aan tafel, bezig om de boel uit te werken.

Af en toe zien we in hetzelfde artistiekerige zwart-wit de hele ploeg aan tafel, om hoog opgeladen borden pasta of bami te verorberen.

Daar vallen best aardige observaties te noteren. ,,Talent is toch ook een vorm van heel graag willen'', zegt Van der Lubbe. En Spigt laat zich ontvallen dat ze best de jonge Tim Akkerman (van de groep Di-rect) als zoon had willen hebben. Logisch, want Akkerman helpt braaf mee in de keuken.

De reden voor zo'n duettenplaat en voor zo'n opmerkelijke cover als Personal Jesus van synthesizergroep Depeche Mode blijft onduidelijk, omdat elke vorm van reflectie gemeden wordt. De voortdurende wederzijdse bewondering tussen Spigt en gasten levert huiselijke, maar weinig afwisselende en nogal kleffe beelden op.

Echt spannend wordt het pas als Spigt wanhopig zit te worstelen met een nagelaten opname van Herman Brood. Met haar piekerige, donkergeverfde en laag over het voorhoofd vallende haar lijkt Spigt wel wat op de gevallen held.

Net als Brood heeft ze de rock in hart en nieren, dat wel.

Het Uur Van De Wolf: Mans Genoeg. NPS, Ned. 3, 21.00-22.00 u.