Wijsgerige guerrilla

In de aanloop naar sinterklaas speelt redacteur Hendrik Spiering nieuwe bordspelletjes. Vandaag `De bruggen van Shangrila': veroveren onder het mom van filosofie.

Behoedzaam begonnen we aan het spel dat heet naar een mythisch oosters paradijs: `De bruggen van Shangrila'. Wie de meeste wijsgeren met hun leerlingen verspreidt over geïsoleerde bergdorpjes heeft gewonnen. ,,Passen wij ooit in die hoge sferen'', vroegen wij.

Nou, snel kwamen we er achter dat `Shangrila' behoorde tot de aanvallendste en agressiefste spellen die we kenden. Het is een soldatenspel onder het mom van filosofie. Heerlijk! Evengoed had het spel `Aanval in het Ardennenoffensief' kunnen heten. Niks wijsgeren, niks paradijs.

Zoals in vrijwel alle `agressieve' bordspellen gaat het hier om veroveren. Aan het begin van het spel heeft iedere speler in hooguit zeven van die dorpjes een wijsgeer – en dan ben je niet eens altijd de enige `bezetter' in een dorpje. De rest van het spel draait er om voldoende massa aan wijsgeren en gezellen in deze dorpjes te verzamelen zodat je naar een naburig `onbezet' dorp kunt reizen – wij noemden dat natuurlijk al snel `aanvallen'. Net als bij Risk moeten spelers voortdurend zoeken naar het juiste evenwicht tussen aanvallen en aanvullen van de troepen. Het kost even om het systeem te doorgronden, maar dan werkt het prima.

Mede door de menging van de `troepen' van verschillende kleur in een dorp (dat altijd een beperkte capaciteit heeft) heeft het spel meer weg van een guerrillastrijd dan van een geregelde oorlog. De onoverzichtelijkheid die daarvan het gevolg is, creëert een prettige spanning bij het spel. ,,Omdat je toch niet alles kunt overzien, kun je ook halfoplettend spelen'', luidde het tevreden eindoordeel van een van ons.

Gek genoeg bleven we wel netjes spreken van `wijsgeren' en `gezellen', hoewel de termen kolonels en soldaten waarschijnlijk beter met onze gevoelens correspondeerden. De ironie is dat we het spel waarschijnlijk nooit waren gaan doen als de oorlogszucht expliciet was gemaakt. In Shangrila blijft de medogenloze expansiedrift nu tenminste oppervlakkig bedekt onder de illusie van een soort filosofische ideeënstrijd – wel zo beschaafd en toch even leuk knokken. Verder zijn de spelregels iets complexer dan Risk – ook dat geeft een zekere stylering aan de innerlijke woestheid.

Er zitten mooie vondsten in de spelregels. Wie naar een naburig dorpje `reist' neemt bijvoorbeeld alle gezellen uit zijn oude dorpje mee naar het nieuwe dorpje, ook de gezellen van de andere spelers. Zoiets compliceert de strategie van anderen aanzienlijk. Ook aardig is dat na zo'n aanval het losse houten bruggetje tussen de dorpen wordt afgebroken (wij zeggen natuurlijk: `vernietigd in de strijd'). Zo'n verplichte afbraak geeft de zwakkere een kans de ander voor te zijn: wie zo alle bruggen rond een goed bezet dorpje wegwerkt, heeft van de anderen geen last meer.

Er zijn trouwens nog heel andere associaties mogelijk bij Shangrila. Een deel van het bezoek erkende de evidente agressie in het spel, maar zelf deed het hem toch vooral denken aan de vermenigvuldiging van DNA-strengen. Want inderdaad, het is net of bij een `aanval' de samenstelling van een oud dorp wordt gekopieerd naar een nieuw dorp. Dan had het spel dus eigenlijk ook best `Voortplanting!' kunnen heten.

Aantal spelers: 3-4, vanaf 10 jaar, ca. 60 min.

Eminent geschikt voor: Risk-liefhebbers en andere bordspelvechters

De bruggen van Shangrila (999Games), ca. €37,50