Ondertussen in San Francisco...

Ellen de Bruin reist een paar weken door de VS, en schrijft over wat haar opvalt aan de Amerikaanse levensstijl.

Deze week: homopappa's.

Het terras van Café Flore, op de rand van San Francisco's homowijk Castro, staat vol kinderwagens. Een paar hetero's, enkele lesbische stellen, maar vooral veel homomannen zijn hier met hun geadopteerde kinderen zondagmiddag aan het vieren. ,,In Nederland denken veel mensen dat Amerika een heel conservatief land is'', zegt Minne Fekkes. ,,Maar in sommige opzichten is het veel progressiever dan Nederland. Het is hier bijvoorbeeld veel gemakkelijker voor homo's om een kind te adopteren.'' Zijn Amerikaanse man Jonathan Arnowitz trekt de kap van de kinderwagen nog wat rechter om hun vier maanden oude dochtertje Sarah tegen de oktoberzon te beschermen.

Ze hebben haar verkregen via een open-adoptieprocedure; of liever, zo is Sarah aan hen gekomen. Sarahs biologische ouders, een jong stel dat ook in Californië woont en niet voor haar kon zorgen, hebben Minne en Jonathan uit een groep mogelijke adoptieouders uitgekozen, op grond van foto's en grote hoeveelheden achtergrondinformatie over hen, van interviews met vrienden tot FBI-screenings. Daarna vonden er natuurlijk nog vele gesprekken plaats, maar uiteindelijk kon Sarah bij hen komen wonen. Het contact met de biologische ouders is nog steeds prima. Minne en Jonathan waren bij de geboorte van Sarah aanwezig, en laatst is de grootvader van Minne's kant met de vaders en het kleinkind bij de biologische ouders op bezoek geweest. Zij zijn als een heel speciale extra oom en tante voor haar, zegt Minne.

De meeste adopties in Amerika vinden tegenwoordig plaats via een open-adoptieprocedure zoals Minne en Jonathan die hebben gevolgd (zie bijvoorbeeld www.adoptionconnection.org). Wie de intensieve screening, alle verplichte cursussen en interviews achter de rug heeft, kan worden uitgekozen als adoptie-ouders. Soms al binnen enkele weken, maar meestal duurt het natuurlijk veel langer. In San Francisco zijn veel van de adoptie-ouders homomannen. Logisch, vindt Minne. ,,Lesbische stellen kunnen vaak wel een donor vinden, maar wij zijn hier de grootste groep met vruchtbaarheidsproblemen.''

Omdat Flore zo druk is, lopen we een paar blokken verder. Langs de Gay & Lesbian Alcoholics Anonymous. En langs de homoboekwinkel, waar Minne geamuseerd boeken met opvoedingsadviezen voor homo-ouders aanwijst, en een felicitatiekaart met de tekst ,,to the new daddies''. Er liggen ook boeken als The Sissy Duckling van Harvey Fierstein, een kinderboek over een eendenkuiken dat zijn ware aard ontdekt, en natuurlijk The Kid: What happened after my boyfriend and I decided to get pregnant (An adoption story) van de in Amerika bekende homoseksuele seks-columnist Dan Savage.

Uiteindelijk komen we terecht in een theeshop. Zulke cafés, thés eigenlijk, zijn een nieuwe trend in San Francisco. Koffie kun je er niet krijgen, wel zo'n honderd soorten thee – wit, groen, zwart, oolong, kruidenthee, allemaal in tientallen varianten. Jonathan bestelt er een snack bij: een bakje grote groene sojapeulen vermengd met zoute, vettige, donkergroene velletjes zeewier. We maken de peulen open alsof we pinda's pellen en eten de boontjes eruit. Minne vertelt: ,,Van tevoren dachten we: ze zullen wel opkijken in Amerika, twee vaders met een dochter. Maar het is hier in San Francisco echt heel normaal.''

De synagoge in de homowijk, Sha'ar Zahav – ,,voor homoseksuele, lesbische en biseksuele joden, transgenders en hetero's'' (zie www.shaarzahav.org) – organiseert bijvoorbeeld familie-picknicks en andere evenementen voor homostellen. De synagoge heeft nu zo'n 700 volwassen leden, en meer dan 140 kinderen. Veel van hen volgen 's middags het religieuze onderwijs. Minne en Jonathan hebben Sarah al opgegeven bij de babyspeelgroep van de synagoge. Niet omdat ze praktiserend joods zijn, maar voor de gezelligheid. Laatst ontmoetten ze er een vrouw die vertelde dat ze zelf door twee mannen was opgevoed en dat ze een geweldige jeugd had gehad. ,,Dan denk ik: zo zou Sarah straks kunnen worden'', zegt Minne.

En hij wil ook maar zeggen: ze zijn hier al aan de tweede generatie toe. ,,Via de website www.littlelefties.com kun je baby-T-shirts bestellen met teksten als I love my daddies'', vertelt hij. ,,En er zijn nu ook al T-shirts met I love my grandpas.''

Over een paar jaar, als ze een tweede kind hebben geadopteerd, willen Minne en Jonathan weer in Nederland gaan wonen. De mensen zullen wel opkijken, twee vaders met hun kinderen.