Monomarkt

Zwakke dollar, dure olie en aanhoudende bezuinigingen. En Nederlanders vrezen hun toekomst. Uit het Sociaal en Cultureel Rapport 2004 blijkt dat de Nederlander niet wil aan de door hemzelf voorspelde karigheid. Voor velen is de klad overduidelijk in de economie geklommen. Ook voor de Majesteit. Ze liet bij het voorlezen van de nieuwe bijbelvertaling in het scheppingsverhaal per ongeluk de duisternis over de overvloed vallen. De verzorgingsstaat heeft zijn beste tijd gehad. Koninklijk goedgekeurd.

Behalve de prijzen daalt ook het werkplezier bij grootgrutter Albert Heijn. Vooral op het hoofdkantoor en bij het distributiecentrum neemt de tevredenheid van werknemers over het werk af. In de supermarkten willen de medewerkers beter op de hoogte worden gehouden van ontwikkelingen binnen de supermarkten en moederconcern Ahold. Ook supermarktwerkgevers hebben het een stuk minder leuk. De prijzenslag eist zijn tol. Omzetdalingen, ontslagen en uitgestelde investeringen. De kleine supermarkt gaat er aan. Na de super, de hyper straks de monomarkt.

De signalen werden niet opgemerkt. Het Rotterdams gemeentebestuur bleef Oost-Indisch doof voor het waarschuwend getoeter rond de met gulle garanties wapperende havendirecteur Scholten. De Rotterdamse Rekenkamer vond dat extra controlemaatregelen nodig waren geweest. Die kunnen nu eindelijk genomen worden, want havenwethouder Van Sluis blijft zitten. En Scholten gaat vervroegd weg. Met een pensioenuitkering. Gegarandeerd.

De deuren waren dichtgegooid. Maar nu praten ze weer! Niet luidruchtig. Het sociale overleg is in stilte hervat. Tegelijkertijd staakte de metaalsector met gepaste ketelmuziek. Bij 150 bedrijven speelde zich een bijna vergeten tafereel af van gesloten bedrijfspoorten, postend personeel en cafés met inschrijvende stakers. Ook werkgevers, die eerder door vakbonden werden beschuldigd van het openbaar maken van de plaats van het geheime overleg, spraken met het kabinet. De polder is bijna droog. De deuren kunnen open, de dijken kunnen dicht.

De Koninklijke wordt royal. Koninklijke Olie en Shell vormen één bedrijf. De boedel wordt vorstelijk verdeeld. Shell woont voortaan alleen in Den Haag. Maar is vooral aan de Londense beurs genoteerd. En met Nederlandse mannen aan de top. Geen naamloze vennootschap maar een plc, naar Brits recht. Vaarwel voor het Hollandse medeleven van de Autoriteit Financiële Markten en Code Tabaksblat. De keuze voor de Britse normen en waarden wordt betaald met de belastingafdracht, die op vaderlandse bodem wordt voldaan. Maar what about het statiegeld van de meegetelde lege vaten?