De krant antwoordt

Ging de journalist inderdaad te ver door de aanhang van Fortuyn ,,verbeten'' te noemen, hun ,,digitaal vernuft'' toe te dichten en te suggereren dat zij dus de uitslag ,,slinks'' zullen opschroeven ten gunste van Fortuyn? En dat dit des te waarschijnlijker is omdat De Telegraaf een belangrijk distributiekanaal voor de stemkaarten is? De auteur draagt buiten zijn eigen mening geen feiten aan waarop dit vermoeden gebaseerd kan worden. Hij toont wel overtuigend aan dat de uitslag makkelijk gemanipuleerd kan worden. Sterker nog, hij geeft er zelfs een handleiding bij hoe de lezer dat zelf voor elkaar kan brengen.

Nu is het onomstreden dat de journalist een publieke taak heeft – bijvoorbeeld om te controleren of verkiezingen eerlijk verlopen, het publiek niet om de tuin wordt geleid en (publieke) omroeporganisaties wel competent zijn. Maar of je ook zover moet gaan om precies uit te leggen hóe je de getoonde misstand nog kunt verergeren vind ik iets om apart bij stil te staan. Welk algemeen belang is er gediend met een minutieuze handleiding; hoe zwaar weegt het belang van de gekritiseerde of onderzochte partij? Ik had daar overigens in dit geval weinig moeite mee. Dit ging vooral om een televisieprogramma, meer bedoeld om aandacht te trekken en een zelfverzonnen feestje over `grote Nederlanders' te vieren. Als dat straks een rommeltje blijkt te worden, dan lig ik daar niet heel erg wakker van – wel fijn dat de krant me dat al had voorspeld. Achteraf heb ik dan weer iets geleerd over `Hilversum' en de slordige tv-cultuur. Maar aan het formaat van de betrokken Nederlanders is voor mij maar weinig veranderd.

Daarmee is de vraag nog niet beantwoord of de auteur ook de mogelijkheid had mogen benutten om in de krant alvast een dader aan te wijzen, die overigens nog niets had gedaan. Daar heeft de lezer een goed punt. Een journalist die aantoont dat een huis brandgevaarlijk is draaft door als hij meteen maar een brandstichter beschuldigt.