Dansen! Een 16-jarige gaat uit feesten

Wat doen 16-jarigen als ze de hele nacht uitgaan? Laura van Zuylen (16) doet verslag van twee nachten dansen in Amsterdam.

Op verzoek van Leven &cetera schreef Laura van Zuylen, 16, uit Amsterdam een verslag van de nachtelijke dansfeesten (aanvang 00.00 uur) die ze graag bezoekt met haar vriendinnen. Meestal gaat ze naar de uitgaansgelegenheid Paradiso, waar eens per maand een dans- en dj-avond georganiseerd word onder de naam Bassline. Maar samen met een vriendin wil ze voor dit verslag ook wel eens wat anders proberen. Fragmenten uit haar nachtboek:

1 OKTOBER: KNOCKOUT WORDT PARADISOUL

All dressed up staan we met z'n tweeën voor Knockout bij de Melkweg; het feest dat bekendstaat als `de Bassline van de Melkweg'. Helaas zien we er te jong uit. We proberen de deurwachter nog over te halen door onze charmes in de strijd te gooien en hem te vertellen dat we een uur fietsen hiervandaan wonen en onze identiteitskaarten echt niet konden ophalen. Maar het mag niet baten en daar staan we buiten. Gedist. Toch gaan we niet bij de pakken neerzitten en bedenken een ander leuk feest. ,,Laten we Paradisoul uitchecken!'', stelt mijn vriendin voor.

We gaan naar Paradiso, maar ook hier komen we niet in, maar nu omdat het nog te vroeg is en de kaartverkoop nog niet gestart is... ,,Die begint tussen nu en twaalf uur'', vertelt de uitsmijter ons, ,,dus je moet nog even buiten wachten.''

We besluiten in een café te wachten, en komen uiteindelijk in het ordinairste café van heel Amsterdam: café de Waard op het Leidseplein. En ordinair is het: oude grijze mannen met één dikke zwarte streep door hun haar, jongens met grote, gouden kettingen, blonde vrouwen met navelpiercings in net te dikke buiken. Maar de muziek is geweldig om weer in de party-stemming te komen. Al onze favoriete uitgaansnummers worden gedraaid, van You're the one that I want (Grease) tot She wants to move (N.E.R.D.).

Intussen is het al bijna twaalf uur dus wij zetten, helemaal opgevrolijkt, koers terug naar Paradiso. Als we hier zijn, gaan we eerst even naar de wc om de make-up bij te werken. Dan ontdekken we dat in de zaal beneden Alain Clark aan het woord is (van de liedjes Heerlijk en Ringtone). We vragen de uitsmijter of wij naar binnen mogen. In eerste instantie worden we weer niet naar binnen gelaten (,,Jullie hebben geen bandje, het is een besloten aangelegenheid''), maar dit keer werken onze charmes wel, en met een grote glimlach verdwijnen we naar binnen. Na het optreden gaan we Alain feliciteren en kussen hem op beide wangen. Ook gaan we met hem op de foto en daarna vertrekken we dolgelukkig weer naar boven.

Boven worden we verwelkomd met een hard Caught up (Usher), en we beginnen ingespannen te dansen. Er gaat niets boven Paradiso. De donkere zaal met de flitsende blauwe en roze lampen, het podium met dansende mensen en dan toch het klassieke glas in lood in de muur achter de dj. Dan biedt een vroegkalende, blonde jongen van rond de 25 jaar ons een drankje aan. Daar kunnen we natuurlijk geen nee op zeggen. Hij komt terug met twee witte wijn en voor zichzelf een biertje. Het enige nadeel is dat mijn vriendin contact heeft gesloten met een mooie lange blonde jongen, en ik nu met de kale ben opgescheept. Gelukkig heeft haar jongen vrienden en ik word gekoppeld aan een wat kleinere jongen met donker haar. Gegroet saaie, kale; hallo leuke, donkere.

Hij vertelt dat hij Kevin heet, 21 jaar is en in Newcastle woont. Mijn Engels wordt zwaar op de proef gesteld. Dan komen twee andere vriendinnen van mij de zaal binnen lopen. Nadat iedereen iedereen heeft omhelsd, worden ook zij aan twee van de groep gekoppeld: een vlotte, blonde en een mysterieuze, donkere jongen. Een van hun groep blijft alleen over. Hij heeft een shirt met neukende mensen aan, dus dat zegt genoeg... Na een tijd met deze Engelsen gepraat te hebben blijkt dat ze Britse soldaten zijn, en over drie weken naar Irak moeten vertrekken. Mijn soldaat zegt dat hij helemaal geen zin heeft om daar te vechten.

Dan vertrekken ik en mijn vriendin naar het podium. Daar zien we een dikke man. De dikke man trekt zijn shirt uit. De dikke man danst zonder shirt op het podium: zijn borsten hippen vrolijk mee op de melodie; zijn enorme buik dijnt mee op de beat. Wij krijgen kotsneigingen. Andere mensen schijnen het prachtig te vinden, maar ik weet niet, het is toch niet helemaal mijn ding.

De vriendin met wie ik gekomen ben moet eerder weg, dus ik blijf met de andere twee achter. Na een half uurtje vertellen ze dat ze het niet erg zouden vinden om naar huis te gaan. Ik koop met mijn laatste geld een witte wijn voor hen, om weer in de mood te komen, maar het helpt niet, dus wij vertrekken om half 5. De hele weg terug praten we Engels. Met een accent.

2 OKTOBER: BASSLINE

Bassline is al sinds het begin van ons uitgaansleven HET feest van mij en mijn vriendinnen. Het is mijn bedoeling elke maand te gaan, en dat lukt natuurlijk niet altijd, maar als je jezelf voorhoudt het wel te doen, kom je een heel eind. Deze maand was ik er dus ook.

Het was anders dan normaal, er hing een andere sfeer, het was drukker.

Bassline was om 1 uur al uitverkocht.

Wij waren blij dat wij al een kaartje hadden, want wij waren na twintig minuten in de rij Paradiso binnen. Geplet van konten in de zij, nat van de regen, maar dolenthousiast. Wij worden verwelkomd met een harde, herkenbare beat. Na onze jassen te hebben afgegeven, komen we binnen in een zaal vol `gangsta's en chickies'. En we voelen ons thuis, want het is Bassline. Alle bekende en onbekende hiphop- en R&B-nummers komen voorbij en wij doen onze dansmoves. Er zijn vrij veel gezellige (aangeschoten) mensen die we kennen, dus we hebben het naar onze zin. Ook zijn er mensen die we wat minder op prijs stellen. Zo word ik aangespoken door een man die vertelt dat hij 28 jaar is en een kind heeft. Maar hij heeft al zolang niet gezoend met een meisje van mijn leeftijd en zijn huwelijk zit in de put. Ik doe alsof ik zijn hint niet begrijp en ga mijn vriendin zoeken. Gatverdamme!

Dat deze Bassline anders was dan anders, lag niet alleen aan het feest zelf, maar ook aan de mensen met wie ik was. De ene was mijn vriendin. Dat was niet raar want wij gaan altijd samen uit, maar de ander was een jongen van mijn werk. Ik ga nooit uit met jongens! Die zien een geslaagde avond vaak toch heel anders. Zij kenden elkaar ook niet, dus ik stond er een beetje middenin. Gelukkig kende mijn vriendin andere mensen daar, dus het was geen bedrukte sfeer, maar het maakte deze Bassline wel anders. Minder vrij.

Maar vrij of minder vrij, aan het einde van de avond blijkt dat Bassline toch altijd een succes is. Of hij nou `anders' is of normaal; het is altijd een mix van leuke muziek, gezellige mensen en witte wijn.