Aldi-kunst

Heerlijk! Voor 12,95 euro verkocht Aldi een reeks ingelijste reproducties, tot ergernis van sommigen. Die ergernis is nog groter doordat alle werkstukken binnen één dag uitverkocht waren. Arme Aldi-klanten, zij zijn in hun onschuld bedrogen! Het waren ordinaire reproducties. Net of iedereen het zich kan veroorloven een echt kunstwerk aan de muur te hangen.

Voor die criticasters gaat het blijkbaar niet om het genieten van wat je in een prent ziet, maar om de commerciële waarde ervan. Of is het artikel van Sandra Smallenburg (Cultureel Supplement, 22 oktober) bedoeld als waarschuwing aan het adres van onnozele verzamelaars? U kunt uw net aangekochte reproducties maar beter snel aan de straat zetten, bij echte kenners zult u daarmee een slechte beurt halen als zij ze bij u zien hangen!

Toen Kruidvat in de klassieke muziek ging handelen, hoorde ik soortgelijke geluiden. De kwaliteit van de Bach-cd's werd meteen door de `echte kenners' in twijfel getrokken. Een kennis van mij wist toen zeker dat het om inferieure vertolkingen zou gaan, opnames van Oost-Europese ex-staatsorkesten. Zouden de werken van Couperus in een goedkope uitgave wel deugen? Zou er niets mis zijn met het aantal pagina's of de vormgeving?

Natuurlijk zou iedereen die de keuze had, voor het echte kiezen. Maar voor de meesten onder ons bestaat die keuze niet, zeker niet voor de gemiddelde Aldi- en Kruidvatklant. Voor hen is het echt niet weggelegd om in de en-suite een toporkest Bach te laten vertolken. Evenmin zal er een prijzige uitgave van Couperus in hun boekenkast prijken. En dat is niet nodig ook, wij leven gelukkig niet meer in de negentiende eeuw en zijn nu in staat om over perfecte reproducties te beschikken.

De `bedrogenen' kunnen wellicht enige troost vinden in Walter Benjamins stuk Het kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid. En, als zij het verworven plaatje mooi vinden, laat ze ervan genieten, zonder elitaire betutteling.