Cuba aan zijn lot overlaten helpt zeker niet

De grote hoeveelheid negatieve reacties op het bezoek dat mijn collega Ferrier en ik wilden brengen aan Cuba heeft mij eerlijk gezegd nogal verbaasd.

De reacties zijn grofweg in twee categorieën in te delen. Aan de ene kant zijn er de mensen die vinden dat het socialistische model van Cuba juist een voorbeeld voor Nederland is. Laat ik daar verder geen woorden aan vuil maken. Anderen vonden de actie gewoon niet handig, want waarom zou je onder valse voorwendselen een land bezoeken en dan ook nog in een zomers kloffie? Dat was ook de strekking van een aantal brieven in deze krant van 21 oktober publiceerde.

Deze briefschrijvers schijnen te vergeten dat Cuba een dictatuur is, waar je als toerist al niet met gewone mensen op straat mag praten zonder dat een veiligheidsagent om opheldering komt vragen. Laat staan dat het je wordt toegestaan contact te onderhouden met politici van de oppositie. De wonderlijke persverklaring van de Cubaanse ambassadeur, als zouden wij namens Bush anti-Cubaanse huurlingen komen betalen, lijkt mij een aardige illustratie van het soort land waar we mee te maken hebben.

Tijdens mijn vorige bezoek aan Cuba ook op een toeristenvisum en ook op eigen kosten heb ik gemerkt hoe belangrijk het is voor de dissidenten om in het buitenland contacten en steun te hebben. Natuurlijk hebben mijn collega Ferrier en ik niet de illusie dat we door deze mensen moreel te ondersteunen het regime van Castro omver werpen. Maar wij weten wel dat het alternatief, Cuba aan zijn lot overlaten, zeker niets uithaalt.