Het beeld

Er zijn een paar dingen die de meeste Europeanen gemeen hebben: de schaduw van Hitler en/of Stalin, een nog niet volledig materialistische definitie van geluk en afkeer van religieuze dogma's als leidraad voor het dagelijks leven. Daarom gaan we in Europa relatief volwassen en rationeel om met zaken als euthanasie en homoseksualiteit. En vinden we in overgrote meerderheid dat vrouwen en mannen gelijke rechten hebben.

Nu kan ik met dit stukje twee kanten op. Eerst de thriller in Straatsburg over de kandidatuur van de Italiaanse traditionalist Rocco Buttiglione voor de post van Europees Commissaris voor Justitie, Veiligheid en Vrijheid. Zal het Europees Parlement zijn tanden laten zien en de nieuwe commissie naar huis sturen? Het hangt af van de liberale fractie, waarvan de vijf Nederlandse leden de ene nieuwsrubriek na de andere halen. Netwerk (EO) lijkt op de hand van Buttiglione, maar laat Sophie in 't Veld (D66) haar afkeer spuien en Jules Maaten (VVD) voorspellen dat het parlement nee zal zeggen. In Den Haag Vandaag (NOS), ingebed in het tegen Buttiglione gekante Nova, verwacht redacteur Ferry Mingelen parlementaire goedkeuring, want een veto zou te veel gedoe geven. Europa lijkt bijna zo belangrijk als de tweekamp Bush-Kerry! Nu nog de presidentsverkiezingen in Oekraïne en het Franse referendum over de Europese grondwet. Bij de voorspellingen vertrouw ik degenen die de naam Buttiglione correct uitspreken (in het Italiaans rijmt Buttiglione op un miglione). Dat zijn dus de politici in Netwerk, en niet de `klioni's' Mingelen en Pauw.

De andere kant van de Europese emancipatiegedachte vormt het programma De ideale man (Yorin). Ogenschijnlijk vormt het de spiegeling van De bachelor (ook Yorin), waarin een rijke gladjakker in een afvalrace uit 25 vrouwen een keuze moest maken. Het leidde tot onsmakelijk dellerig smachten in avondkleding.

Zo, nu mag dus een vrouw kontjes en wasborden keuren! Helaas ligt het iets gecompliceerder. Bij De bachelor werd volgehouden dat vrijgezel en kandidaten echt waren. De ideale man wordt aangewezen door twéé presentatrices, Irene van de Laar en Mariska Hulscher, die niet zelf op zoek zijn. Ze baseren hun oordeel op voorkeuren van De Nederlandse Vrouw, volgens een enquête. Die wil dat een man zich casual kleedt, huilt bij films en haar romantisch mee uit eten neemt.

Hulscher en Van de Laar gedragen zich harder en ironischer dan het damesbladgemiddelde, en drijven in het goed gemonteerde amusementsprogramma soms wreed de spot met de haantjes. Ze dansen met de een, betasten de ander, laten zich door een brandweerholenman optillen en genieten van eigengemaakte sushi en cocktails. Ze willen vooral weten hoe vaak de kandidaten hun eigen moeder spreken.

De ideale man doet dat volgens de enquête eens per week. Gelijkheid moet je niet overdrijven. Een bachelor mag het echt doen met een echte vrouw, twee bachelorettes moeten een rol spelen en zich verschuilen achter de smaak van de meeste mensen: Rocco en zijn ouwe moer.