Glijer met wratten

Een medicijnenstudente doet onder pseudoniem verslag van haar stage in het ziekenhuis. Vandaag gaat de co-assistente wratjes wegvriezen.

Na drie maanden interne geneeskunde lijkt deze tweeweekse stage `dermatologie' wel een kleine vakantie. Elke ochtend pak ik de bus naar een streekziekenhuis ver van Amsterdam. De afdeling dermatologie is er net een minimonarchie. Hier heerst de vriendelijke koning (dermatoloog dr. Anders) over zijn trouwe onderdanen: het clubje lief lachende, blondgrijze doktersassistentes.

Elke twee weken is er, als een welkome vreemdeling, een co-assistent te gast. Ik geniet volop van deze positie: geen mede-co's, geen competitie, en vooral niet te veel nadenken. Hier wordt productie gedraaid: de wachtkamer stroomt vol en de assistentes vullen continu de drie spreekkamers. Dr. Anders rent van kamer naar kamer en voert er zijn `5-minutes-problem-solving'-stategie: kijken, oordelen, behandelen. Ter lering en vermaak stuurt hij me elke kamer vooruit om een diagnose te stellen. En daarnaast mag ik naar hartelust bultjes wegsnijden en wratjes wegvriezen.

Het is mijn derde dag als ik 's ochtends bij de ingang een mooie jongen zie staan: gebruinde kop, zelfverzekerde grijns en zongebleekte (herstel, ik kijk beter: geblondeerde) lokken die achteloos voor zijn ogen hangen. ,,Glijer'', mompel ik minachtend, als hij amicaal naar me knipoogt. Maar ik kan niet helpen dat ik stralend het ziekenhuis in huppel. En ik glimlach nog steeds als dr. Anders me de eerste kamer instuurt. Verbaasd kijk ik in het gezicht van Mister Glijer. Van zijn charme is nu weinig over. Nerveus geeft hij me een hand. ,,Taco Evers. Ehh.. sorry. Ik heb rare plekjes op mijn lul. Kunnen jullie die weghalen?'' zegt hij gegeneerd.

Meteen ben ik weer `witte jas' in plaats van `gevleide vrouw'. De handschoenen gaan aan en ik ga volgens dr. Anders' strategie te werk: ik kijk (penis met witroze bultjes), oordeel (genitale wratten) en besluit tot behandeling (wegvriezen).

Inmiddels is dr. Anders binnengekomen en geeft me, als vanzelfsprekend, de vloeibare stikstof. Taco Evers verstijft en staart met grote ogen naar het apparaat. Ook ik moet even slikken, maar het lijkt me verstandig te doen alsof dit dagelijkse kost is. Terwijl dr. Anders hem zalvend toespreekt druk ik genadeloos het apparaat op de wratjes. Evers krimpt ineen bij elk sissend geluid, krampachtig achterover liggend op de bank, de ogen stijf dicht. Als zijn penis eruit ziet als een paddestoel vol witte stippen, zet ik opgelucht de stikstof weg. ,,Het is klaar, hoor.''

Voorzichtig opent hij zijn ogen, staart naar beneden en schrikt: ,,Hoelang blijf je dit nog zien?'' Dr. Anders lacht: ,,Na een weekje is hij weer brandschoon hoor. Maar je moet zeker nog een maand geheel onthouden. Die wratten zijn superbesmettelijk!''

Evers schrikt opnieuw: ,,Maar...''

,,Kom, wat is een maand op een mensenleven?'' roept dr. Anders uit.

,,Nou, over 1 week begin ik als propper in Lloret de Mar.''

Dr. Anders kijkt niet begrijpend en ik leg uit: ,,Dan word je betaald om als verleider meiden de discotheek in te lokken.'' Voor dr. Anders kan reageren, gooit Taco Evers zijn meest naïeve glimlach in de strijd. Zijn ogen staan groot en eerlijk als hij zegt: ,,Maar natuurlijk zal ik niets, maar dan ook niéts doen wat de goden verboden hebben, dokter.''

Als hij de deur achter zich heeft dichtgeslagen, kijk ik Anders aan. Hij schudt quasi-treurig zijn hoofd: ,,Genitale wrattenepidemie in Lloret deze zomer. En wij staan totaal machteloos, Hermans.''

De beschreven gebeurtenissen hebben echt plaatsgevonden, de namen zijn gefingeerd.