Dolly

De baas van het Europan Café op 8th Avenue te New York liep zelf met de sleutel van de wc rond. Dat was weer eens iets anders. In veel kleinere New Yorkse horecagelegenheden probeert men het gebruik van de wc te ontmoedigen door net te doen alsof er geen wc is. Die is er vaak wel degelijk, maar men zet het liever niet op de deur.

Als je in het Europan Café naar de wc wilt, moet je een officieel verzoek tot de baas richten. Hij gaat je dan voor naar een afgesloten ruimte in een hoek, draait zijn sleutel in het slot om en kijkt voorzichtig om de hoek van de deur of er misschien nog iemand stilletjes op de bril zit. Zo niet, dan mag de aanvrager plaatsnemen. Het is een gunst die met tegenzin verleend wordt, en uiteraard alleen als er enkele consumpties tegenover staan.

Mijn vrouw was nog bezig met het doorlopen van deze procedure, toen een vrouw aan het belendende tafeltje plaatsnam. Het was een drukke zaak en de tafeltjes stonden dicht naast elkaar. Het was niet zomaar een vrouw, het was meer een taart van een vrouw.

Met haar blonde, grote krullen, haar overdadige make-up en haar zwaar aangezette lippen zag ze eruit als iets dat opgegeten wilde worden. Dit ondanks haar hoge leeftijd – minstens een jaar of vijfenzestig. In haar beige, zijden bloes deed ze nog het meest denken aan een Dolly Parton op leeftijd.

We keken elkaar aan, en het was duidelijk dat het liefde op het eerste gezicht was.

,,Very busy, here, hm'', zei ze. Om er meteen aan te voegen: ,,I'm nervous.''

,,Why?'' vroeg ik, en ik wilde het ook écht weten.

Ze zuchtte. ,,Becozz...''

Er volgde een lang verhaal dat niet altijd even goed te volgen was, maar waaruit ik in ieder geval kon opmaken dat ze zich tegenwoordig intimidated voelde in New York. Ze was per auto uit het naburige New Jersey gekomen, waar ze een groot huis met zwembad bewoonde. Ze had midden in de stad een hotel genomen, omdat ze de volgende morgen in deze buurt naar een bijeenkomst moest.

,,Intimidated?'' vroeg ik verbaasd.

Ik vertelde haar dat ik me in New York veiliger voelde dan in Amsterdam. Het kan ook moeilijk anders. Overal flitsen politieauto's langs je heen, in de metrostations en de straten van het centrum stuit je voortdurend op gewapende cops. In tegenstelling tot in Amsterdam ziet het in New York blauw van het blauw op straat.

,,Yeah?'' zei Dolly.

Het mocht wel zijn, maar zij had last van certain persons die vreemd naar haar keken als ze door de stad liep, vooral nu ze niet meer vergezeld kon worden door haar late husband. Ik kon me daar wel iets bij voorstellen, maar besloot op een neutraler onderwerp over te stappen: ,,What about the elections?''

Ze haalde haar schouders op. ,,Kerry is wise, but weak'', zei ze. En vervolgens stortte ze alle rechtse vooroordelen aangaande Kerry over me uit. Kerry had zijn oorlogsmedailles niet echt verdiend, hij had zijn eerste vrouw laten barsten om een schatrijke weduwe te kunnen trouwen, hij was geen family man als Bush, maar een womanizer.

Kerry kan de rijke Dolly Partons van New Jersey wel vergeten.