Benjamin B

Sinds het verscheiden van Daryll Ann is er in de Nederlandse pop weer voldoende ruimte voor een band als Benjamin B. Ook Benjamin B legt zich toe op liedjes die hun lieftalligheid ontlenen aan de uitbundige harmonieën en het soepele vakmanschap die in de jaren zestig vanzelfsprekend waren.

Benjamin B, de band rond Fiebo Scholtens uit Winschoten, heeft een grillige carrière achter de rug. Midden jaren negentig gold de groep als veelbelovend, maar de afgelopen vijf jaar was het stil. En nu verschijnt daar Tired Of The Moon, een plaat die op alle fronten verrast: om de prachtige liedjes, de zang die net niet te zoet is, de overdachte instrumentaties.

Zo heeft bijna ieder nummer zijn eigen signatuur. Soms overspoelen de bandleden je met hun sonore samenzang, soms is er een krachtige solo-stem. Het ene liedje wordt gedragen door een ouderwets kermisorgel (Charleston Accidental), het ander kreeg twinkelende arrangementen van akoestische gitaar en gemoedelijk doorkloppende drums. Hoor de baslijnen kronkelen in Evergreen en denk aan Paul McCartney in Taxman, hoor de koortjes in Only Skin en denk aan The Byrds. Maar dat zijn details. Benjamin B heeft voldoende eigen kwaliteiten en onverwachte wendingen, zoals in het atmosferische Drive, om van deze tijd te zijn. De groep is te zien op 3/11 in Paradiso, Amsterdam 17/11 Desmet, Amsterdam; 6/12 Oosterpoort, Groningen.

Benjamin B. Tired Of The Moon (LVR030)