A capella klinkt Dido het mooist

Dido, het zingende zusje van Faithless-kopman Rollo Armstrong, brak in één klap door toen Eminem haar lieve liedje Thank you sampelde in zijn lugubere hit Stan. Haar album No Angel (1999) werd een megaseller en Dido's troostrijke stem klonk wereldwijd uit de speakers van restaurants en meisjesmodezaken. Opvolger Life For Rent voegt geen revolutionaire gezichtspunten toe aan Dido's zalvende muziek, maar riep wel de vraag op hoe ze haar zoete klanken wilde brengen in een sporthal van Ahoy-formaat.

Madonna en Shakira kunnen gerust zijn, want Dido vist in een volstrekt andere vijver dan de hunne. Zonder uitbundige showeffecten, verkleedpartijen of instrumentaal vuurwerk zong ze gisteren haar liedjes, voor een publiek dat de intens persoonlijke teksten over winnen en verliezen in de liefde devoot meeprevelde. Met de ontwapenende uitstraling en tongval van een heel gewoon Noord-Londens kantoormeisje voorzag Dido Armstrong haar nummers van toelichting, bijvoorbeeld hoe ze met Take my hand haar eerst vriendje had ingepalmd en hoe See you when you're 40 gericht was aan iemand met wie ze nog een rekening heeft te vereffenen.

Het bleef allemaal vriendelijk en een beetje saai, net als de muziek die vooral op het toetsen- en gitaarfront een iets te glad vernisje uit de effectapparatuur kreeg toegevoegd. Maar flauwekulpercussie en frutselsynthesizers konden niet verhullen dat Dido past tussen de unieke stilisten van Britse folkpop, in de ongerepte traditie van Sandy Denny en Mary Hopkins.

De stem van Dido heeft een authentieke snik en een etherische warmte, die het publiek in stille vervoering brachten. Uitgesproken folky klonk ze toen ze in Mary's in India zelf over de snaren van een gitaar aaide. De geneeskracht van haar helende stem daalde over Ahoy neer bij Thank you, niet voor niets door Eminem uitverkoren om het contrast met zijn moorddadige verhaal te accentueren. Dido zong het met lieflijke, kleine stembuigingen waarbij ze vooral de kunst van het weglaten van grote emoties beheerste.

Op momenten dat er druk moest worden gedaan door de twee percussionisten die bij elkaar een halve Afrikaanse trommelwinkel meebrachten, ging het optreden mank aan overdaad.

Dido's muziek is vooral mooi als er ruimte wordt gelaten om te ademen; zelfs in de elektronische dance-nummers van Faithless waaraan ze meedeed. Soberheid is haar kracht en onderweg naar Ahoy is er iets te veel aan haar muziek gespijkerd, geplamuurd en dichtgemetseld. De kleine stukjes die ze a capella zong, waren eigenlijk het mooist.

Concert: Dido. Gehoord: 24/10 Ahoy, Rotterdam.