Werkgevers niet schuldig aan dure kinderopvang 2

Een van de doelen van de nieuwe Wet kinderopvang is om de combinatie arbeid en zorg beter mogelijk te maken en daarmee mede de arbeidsparticipatie van vrouwen te bevorderen.

Tot mijn grote verrassing kwam ik echter bij het invullen van het aanvraagformulier voor de tegemoetkoming kinderopvang tot de ontdekking dat ik hiervoor niet in aanmerking kom. Mijn partner zit namelijk in de WAO. Hij heeft in de afgelopen twee jaar twee keer een psychose gehad, is daarvoor opgenomen geweest en is nog steeds onder psychiatrische behandeling.

Blijkbaar is de gedachte van de wetgever dat iemand die te ziek is om te kunnen werken – en dus in de WAO zit – fulltime thuis is én geestelijk en lichamelijk in staat is om voor kinderen te zorgen. Dit lijkt mij een pertinent foute veronderstelling. Er wordt dus blijkbaar voorbijgegaan aan het feit dat er WAO'ers zijn die opgenomen zijn, of thuis zijn en amper of niet voor zichzelf kunnen zorgen, laat staan voor kinderen.

Of zou het zo zijn dat men veronderstelt dat het gezamenlijke inkomen van werkende partner en WAO'er zodanig is dat zij de kosten van de kinderopvang zelf voor hun rekening kunnen nemen?

En dan heb ik het nog niet eens over de emotionele en geestelijke belasting, de financiële gevolgen, de extra zorg en organisatie, de onzekerheid die het hebben van een chronisch zieke partner met zich meebrengen, laat staan over de gevolgen van de nieuwe WAO-wetgeving.

Al met al geen situatie die mij stimuleert en motiveert arbeid en zorg te blijven combineren. Of zou scheiden dan toch de oplossing zijn? Alleenstaande ouders krijgen de tegemoetkoming wel.