Werkgevers niet schuldig aan dure kinderopvang 1

Omdat werkgevers niet bereid zijn mee te betalen aan kinderopvang, zijn zij de schuld van de hoge kosten, schrijven Anja Berkelaar en Jacqueline van Lopik in NRC Handelsblad van 19 oktober. Zij doen hun uiterste best om te motiveren waarom het niet aan de kinderopvang zelf ligt dat de prijzen hoog zijn, maar aan de onwillige werkgever. Een merkwaardig betoog. De werkelijke kosten van de kinderopvang hangen niet af van de bijdrage van wie dan ook aan die kosten. Een dergelijke bijdrage kan er wel toe leiden dat het lijkt alsof de kostprijs lager ligt.

En wat is het belang van de werkgever om een bijdrage in die kosten te leveren? Misschien een tevreden werknemer die geen zorg heeft over de kinderopvang. In hun betoog vergeten de schrijvers om de werkgever met steekhoudende argumenten over te halen om mee te betalen aan de kinderopvang van hun werknemers. Een gemiste kans. Zij hadden bijvoorbeeld kunnen aanvoeren dat werkgevers in de maatschappij een morele medeverantwoordelijkheid dragen voor gelijke kansen van man en vrouw en dat goedkope kinderopvang de arbeidsparticipatie van vrouwen kan bevorderen. Veel werkgevers zullen om die reden bereid zijn een bijdrage aan de kinderopvang te leveren. Om dezelfde reden draagt de overheid een deel van de kosten.

Ouders zijn zelf ook financieel verantwoordelijk voor hun kinderen. Als zij ervoor kiezen om beiden te werken, dan is een paar jaar kinderopvang de logische consequentie.

De kosten daarvan moeten zij dan betalen van hun twee salarissen, net als alle andere uitgaven. Ik heb ouders vaak horen verzuchten dat ze werken voor de kinderopvang, maar nog nooit dat ze werken voor hun vakantie of hun auto.