Til met kalkeieren ingezet tegen duiven

Duiven vormen al jaren een probleem op de Dam en de omliggende gebouwen. Een duiventil op De Bijenkorf is het nieuwe wapen. Zal dit helpen?

Om het aantal duiven op en om de Dam in Amsterdam te verminderen, is onlangs op de garage van het nabijgelegen gebouw van De Bijenkorf een duiventil geplaatst. De duiveneieren daar worden vervangen door kalkeieren.

D66-wethouder G.Frankfurt-her van het stadsdeel Centrum, noemt de Bijenkorftil ,,een diervriendelijke manier'' om duivenoverlast te bestrijden. Bij herhaling zegt de, inmiddels tot `duivenwethouder' bestempelde bestuurder dat hij niet ,,over één nacht ijs is gegaan''. Hij wijst op een tiental Duitse steden waar de duiventil-methode inmiddels ingang heeft gevonden.

Frankfurther wil na een jaar bekijken hoe het experiment is gelopen. Indien de methode succes heeft, komt er een grote campagne om in de hele stad duiventillen neer te zetten. Om de methode te evalueren moeten de duiven bij aanvang en eind van de te bestuderen periode worden geteld. Dat gaat de GG&GD doen, zegt Frankfurther.

Het hoofd van de cluster medische milieukunde van de GG&GD, J. van Wijnen, zegt dat bij hem in ieder geval geen duiventelverzoek van het stadsdeel centrum is binnengekomen. In 2001 heeft de GG&GD voor het laatst een grote duiventelling gedaan. Toen werden bij De Dam gemiddeld 149 duiven geteld, met een maximum van 250. Het maximale aantal duiven in de binnenstad was 3.326, waarmee dit stadsdeel veruit bovenaan stond.

Het beheer van de Amsterdamse duiventil is in handen van Marleen Drijgers en haar team. Drijgers is voorzitter van de Landelijke Werkgroep Duivenoverlast. Zij is tegenstander van het doden van duiven én tegen het houden van postduiven.

Op de website van Duivenoverlast.nl schrijft Drijgers dat: ,,Terwijl enerzijds wordt geprobeerd om de stadsduivenpopulatie te beheersen, vindt er anderzijds een continue toestroom plaats van postduiven die niet meer naar hun hok en eigenaar terugkeren''. Volgens haar worden ,,op één locatie in Rotterdam per jaar meer dan tweeduizend verdwaalde postduiven aangetroffen.'' En ,,in sommige steden bestaat zelfs wel 75 procent van de stadsduiven uit verdwaalde postduiven''.

De stelling van Drijgers dat de omvang van stadsduivenpopulaties veroorzaakt wordt door de toevloed van postduiven is omstreden. Dat de woordvoerder van de Nederlandse Postduivenhouders Organisatie, A.Ebben, haar visie niet onderschrijft, moge duidelijk zijn. Hij spreekt van ,,een drogreden''. Maar ook Van Wijnen zegt dat de GG&GD de afgelopen twintig jaar per jaar duizenden duiven heeft geteld, en slechts ,,hoogst zelden geringde postduiven'' in de stad heeft aangetroffen.

Of er nu postduiven bijkomen of niet, Van Wijnen zegt te vrezen dat het stadsdeel er niet aan ontkomt duiven te doden, wil zij het aantal echt naar beneden bijstellen. Volgens hem zijn in Bazel, waar voor het eerst met de duiventil-methode is gewerkt, twee dingen tegelijk gedaan. Het voedselaanbod werd drastisch beperkt en vooruitlopend op het hongerprobleem dat daardoor onder de duiven zou ontstaan, werden veel dieren gevangen en gedood.

Frankfurther zegt niet bekend te zijn met het experiment in Bazel. Wel wil hij, als ,,flankerende maatregel'', in Amsterdam ook het voedselaanbod zien te verminderen. Enerzijds door het aanscherpen van de Algemeen Plaatselijke Verordening, anderzijds door verstokte duivenvoederaars een handreiking te bieden. Op duivenvoederplaatsen in de buurt mogen ze de dieren gezond voer geven. Mocht echter blijken dat het experiment na een jaar niet leidt tot duivenreductie dan sluit de wethouder niet uit alsnog over te moeten gaan tot vangen en doden. ,,Maar liever niet, ik vind het vervelend om beesten dood te maken''.

Niet alleen stuit het Frankfurther tegen de borst ,,gezonde dieren'' te doden, hij noemt de werkwijze van de GG&GD om duiven te vangen met netten ook ,,dieronvriendelijk''. Want volgens de stadsdeelhouder raken de dieren onder zo'n net in paniek ,,en breken hun vleugeltjes''.

Van Wijnen van de GG&GD noemt dat ,,een onzin verhaal''. Volgens hem is het net niet zo zwaar dat vleugels daaronder kunnen breken. De GG&GD vergast gevangen duiven met ,,een gedoseerde kooldioxide toediening'' en volgens Van Wijnen gaan de duiven op deze manier ,,rustig dood''. Met al zijn voorbehoud wil Van Wijnen zich niet van het duiventilexperiment afkeren. ,,Duiven worden een plaag door toedoen van mensen, en dat los je niet op door er alleen maar over te praten''.