Hollands Dagboek: Linda van Buchem

Linda van Buchem (23) studeert Amerikanistiek in Amsterdam. Tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen loopt ze stage bij de politieke redactie van CNN in Atlanta. `We zoeken videofragmenten van gouverneur Arnold van Californië, zoals ze hem hier noemen, omdat niemand `Schwarzenegger' kan spellen.'

Woensdag 13 oktober

Het is mijn derde week als stagiaire bij de politieke afdeling van het hoofdkwartier van CNN en het wordt hier met de dag hectischer. In de gang staat een groot bord met daarop het aantal dagen dat we nog te gaan hebben tot de presidentsverkiezingen. In mijn kantoor staat op een schoolbord geschreven: ,,Tips voor de verkiezingstijd: 1. bid, 2. bid, 3. drink veel koffie, 4. bedenk dat het niet lang meer duurt, 5. bid.''

Vandaag is het derde en laatste debat tussen de presidentskandidaten Bush en Kerry. Het wordt een lange dag en daarom begin ik iets later, om een uur 's middags in plaats van om tien uur 's ochtends. De timing blijkt perfect: als ik het kantoor binnenloop, wordt net de chocoladetaart voor de verjaardag van mijn collega Emily aangesneden. Emily is een van de vier assistent-producenten die speciaal zijn aangenomen voor de drukke verkiezingstijd. Dat betekent soms tien- tot twaalf-urige werkdagen maken en tegelijkertijd ook nog naar andere banen solliciteren. Over minder dan drie weken zit ze zonder werk.

Emily en ik verzamelen clips van beroemde momenten in debatten. We playbacken mee met Lloyd Bentsen, de Democratische vice-presidentskandidaat uit 1988, als hij op de vergelijking van zijn Republikeinse tegenstander met John F. Kennedy antwoordt: ,,Jack Kennedy was a friend of mine. Senator, you are no Jack Kennedy.'' Die hebben we de afgelopen week al vaak gehoord, maar hij blijft leuk. Ook zoeken we naar videofragmenten van gouverneur van Californië Arnold, zoals ze hem hier noemen, omdat niemand `Schwarzenegger' kan spellen, voor een item dat gaat over zijn relatie met de beide presidentskandidaten. Tijdens een Republikeins evenement aan de Westkust zegt Bush dat hij en Arnold twee dingen met elkaar gemeen hebben. Ze zijn allebei getrouwd met een Democraat, en ze hebben allebei moeite met de Engelse taal. Soms kan hij grappig zijn, die Bush.

Stipt om negen uur 's avonds begint het debat in Tempe, Arizona. We kijken in het kantoor van producent Brad, die ondertussen contact houdt met het feiten-check-team van politiek analist Bill Schneider – hier ook wel ,,the old man'' genoemd. Het team van Schneider bestaat uit een aantal mensen die, terwijl het debat aan de gang is, razendsnel de feiten die door de kandidaten genoemd worden, controleren op waarheid. Als ze iets vinden dat niet klopt, wordt dat onmiddellijk genoteerd voor de nabeschouwing. Na ongeveer een kwartier in stilte te hebben gekeken, zegt Brad ineens, ,,hij heeft kwijl in zijn mondhoek''. Hij doelt op Bush, wiens gezicht inderdaad ontsierd wordt door een kloddertje spuug. ,,Dat kan je zo een verkiezing kosten'', zegt hij. Ik stel voor dat we even inzoomen.

Donderdag

Na mijn gebruikelijke bakje koffie van donut-keten Dunkin' Donuts in de food court beneden in het CNN Center-complex begeef ik me naar de vijfde verdieping van de North Tower, waar de politieke afdeling gevestigd is. Het is tien uur 's ochtends, maar er is nog niemand. Ik groet de `president Clinton talking action collectable'-Barbiepop die op mijn bureau staat (hij kan zeventien zinnen zeggen, waaronder, ,,I did not have sexual relations with that woman...''). Vervolgens zoek ik uit hoeveel politieke speeches er vandaag gehouden worden. Terwijl ik het schema uitprint, zwaai ik even naar de toeristen die mijn raam passeren. CNN organiseert dagelijks rondleidingen. De muur van lege koffiekopjes tegen het raam in het kantoor naast mij krijgt altijd veel aandacht.

Rond het middaguur komt Jason terug, de producent van het CNN-programma Inside Politics die het debat in Tempe heeft bijgewoond. Hij heeft zich wel vermaakt, maar niet zozeer met het debat. Acht tequila's, beweert hij zelf en op de vraag hoe het debat was, antwoordt hij: ,,Het was te gek. Man, echt goeie casino's daar. En we hebben ook een beetje gewerkt.'' In de meeste staten in Amerika is het verboden om te gokken, maar in Arizona mag het wel.

De rest van de dag ben ik bezig met de gebruikelijke taken van een stagiaire: video's opnemen en kopiëren, materiaal naar de politieke afdeling van CNN in Washington DC sturen en soundbites in de bibliotheek opzoeken. Ik ren veel rond en heb na een week blaren lopen mijn hakjes omgewisseld voor mijn meer comfortabele sneakers.

Vrijdag

,,Snel, doe de deur dicht!'', roept Jason als ik 's ochtends op mijn werk arriveer. Verbaasd stap ik zijn kantoor binnen en sluit de deur. ,,We hebben een chair situation'', legt hij mij, Adam en een van de andere producenten uit. Een wat? Hij en Brad blijken tussen november vorig jaar en januari van dit jaar voor iedereen bij de politieke afdeling stoelen uit de newsroom te hebben gejat. Die zijn nieuwer en veel comfortabeler dan de stoelen die de politieke afdeling eerder had, maar helaas wil de newsroom ze nu terughebben. Jason zei. ,,Als ze mijn stoel meenemen, ga ik naar de directeur. Dit is de politieke afdeling en het is twee weken voor de verkiezingen. Dat doe je toch niet!''

Ik vang het commentaar op van twee collega's over de meest recente peilingen. John Kerry staat voor op veel van de onderwerpen, maar niet als gevraagd werd wie men liever als president heeft. Mijn collega begrijpt niet waarom het er in deze verkiezing in 's hemelsnaam nog om gaat spannen. ,,De vorige verkiezing was al zo gelijk verdeeld, waarom wint Kerry dan niet met een mega-voorsprong?'' Er klinkt iets van teleurstelling door in zijn stem. CNN is als nieuwszender natuurlijk objectief, maar de medewerkers hebben wel elk hun eigen mening. Er wordt vaak commentaar op de kandidaten gegeven en de collega die de roep van Bush-supporters om ,,four more years'' beantwoordt met ,,two more weeks'' is zeker niet de enige die er zo over denkt.

Zaterdag

Als ik 's ochtends de tv aanzet, merk ik hoezeer ik in drie weken tijd in een political junkie veranderd ben. Ik hoor iemand praten over een strijd, gemiste kansen en dergelijke en neem onmiddellijk aan dat ze het over de verkiezingscampagne hebben. Het onderwerp blijkt een recente wedstrijd college football.

Zondag

Mijn huisgenootje Christine en ik bezoeken vrienden van haar, een stel van in de zeventig dat in de prachtige omgeving van Atlanta woont. De heer des huizes is een enthousiast Bush-supporter. Als hij hoort dat we een Franse huisgenoot hebben, zegt hij dat Christine mij wel vaker mag meebrengen, maar dat ze de ,,French guy'' beter thuis kan laten, want daarmee zou hij alleen maar de politiek bediscussiëren. De tolerantie voor alles wat Frans is is hier onder sommigen nog steeds erg laag. Christine zegt dat het maar goed is dat hij het onderwerp politiek niet met mij heeft aangesneden.

Maandag

Op de roltrap langs het raam komt een groep bejaarden langs. Adam vertelt me dat Jason en Brad, toen het nog wat minder druk was bij de politieke afdeling, wel eens deden alsof ze ruzie hadden om de toeristen te vermaken – inclusief geschreeuw en gegooi met videobanden. Dat trok volop de aandacht van de bezoekers. Op tv – CNN staat altijd aan – is een reportage over het tekort aan griepvaccinaties, de zoveelste, want het hele land is al wekenlang in de ban van dit probleem. Het is voor mij als Nederlander redelijk onbegrijpelijk, maar normaal haalt bijna iedereen hier jaarlijks de griepprik, dus over het huidige tekort is een soort paniek uitgebroken. Het is inmiddels zelfs een belangrijk verkiezingspunt is geworden.

Dinsdag

Vandaag blijkt Arnold alweer op het programma te staan. De gouverneur van Californië heeft een wet met betrekking tot stamcelonderzoek aangenomen die regelrecht tegen de opvattingen van zijn Republikeinse partij indruist. Ik research het onderwerp en ga op zoek naar beeldmateriaal, met name dat van een speech die Schwarzenegger gisteren heeft gehouden. Ook Arnold blijkt gevoel voor humor te hebben: op de vraag wat zijn vrouw, een telg van de beroemde en zeer Democratische familie Kennedy, vond van de toespraak die Arnold gaf bij de nationale conventie van de Republikeinen antwoordt hij dat ze daarna twee weken geen seks hadden.

Als ik even later door de newsroom loop om wat videobanden op te halen, vang ik een gesprek op van een mevrouw die een van haar collega's uitleg geeft over de bureaus die er staan. ,,De stoelen die hier stonden zijn allemaal verdwenen'', zegt ze enigszins beteuterd. Ik kan een glimlach niet onderdrukken.

Woensdag 20 oktober

We hebben weer een vergadering, dit keer over wie wat gaat doen tijdens de nacht van de verkiezingen op 2 november. Na ongeveer drie minuten over de verkiezingen overlegd te hebben, verandert de vergadering in iets dat meer wegheeft van een therapiesessie, waarbij een voor een familieproblemen op tafel komen. Een van mijn collega's komt met een verhaal over het dorp waar ze vandaan komt, waar volgens haar iedereen familie van elkaar is en waar twee van haar ooms hebben geprobeerd elkaar neer te schieten. Op de daaropvolgende uitroepen van ongeloof zegt ze: ,,Schat, dit is de Deep South''.

Vreemd genoeg is het vandaag opvallend rustig. Zelfs de producenten hebben het niet erg druk vandaag. Ik haal wat videobanden op, neem een aantal toespraken op en hang verder een beetje rond in de edit room. Als ik op een gegeven moment naar de wc ga, sta ik bij de wastafel naast een van de lezers van het nationale nieuws. Ze is haar tanden aan het poetsen en roept met een mond vol tandpasta vrolijk ,,hallo!'' Meer nog dan het in de newsroom zijn of het zien van items op tv waar ik aan heb meegewerkt, doet dit moment me ineens beseffen dat ik hier toch echt bij CNN rondloop.

Uit gesprekken met verschillende medewerkers maak ik op dat bijna iedereen verwacht dat de verkiezingen ook dit jaar wel eens langer zouden kunnen gaan duren. Dat we op 2 november een definitieve uitslag hebben is verre van zeker, want beide partijen hebben hun advocaten al klaar staan om de uitslag aan te vechten. Er doen rampverhalen de ronde over de vorige presidentsverkiezingen, toen er nog eens vijf weken keihard moest worden doorgewerkt en er zelfs een aantal 24-urige werkdagen gemaakt zijn. Nu zullen de media weliswaar beter voorbereid zijn, maar niemand heeft echt zin in een extra lange verkiezingsperiode. De hoop is dat wie er ook wint, Bush of Kerry, diegene in ieder geval ruimschoots de overwinning behaalt.