Dolfijnspektakel voor de Texelse kust

Heeft u dolfijnen gezien op de Wadden? Die vraag stelde de redactie van Leven &cetera op de reispagina van 9 oktober. Een aantal lezers schreef een ooggetuigenverslag.

Karin Broer zag ze op donderdag 12 augustus om zeven uur 's ochtends. ,,Ruim voor de haveningang van Oudeschild gaan we strijken. Ik loop naar voren, laat de fok zakken. Ineens hoor ik Fook: ,,Kijk eens.'' Ze wijst: ,,Wat is dat?'' Een zwemmer? Vogels? ,,Hé, daar ook.'' Het zijn dolfijnen. Dolfijnen bij Texel! Over de hele breedte van de Texelstroom zien we dolfijnen op ons af komen. Een stuk of dertig, veertig. Soms een vin boven water, dan weer springen ze met twee of drie tegelijk op, als in het dolfinarium. Het heeft iets ongeloofwaardigs. Je ziet het, maar tegelijk denk je: het kan niet. Er komen toch geen dolfijnen voor op het wad? We zouden foto's moeten maken, maar geen van ons wil de kajuit in om een fototoestel te zoeken. We hebben al bergen foto's van zeehonden gemaakt die afgedrukt altijd niet meer dan stipjes blijken te zijn. Kijken, genieten van het moment. Zouden het tuimelaars zijn? Noordzeezeilers hoor je nog wel eens over tuimelaars. Ze passeren, ze lijken ons niet te mijden maar ons ook niet op te zoeken. Een duo – moeder en kind? – komt het dichtst bij, een meter of twintig. Dan zijn ze weer weg, we kijken ze na: wat gespetter in de verte. Oudeschild braakt nu in hoog tempo bootjes uit, in grote haast vertrokken, de dolfijnen achterna.

Maanden later lees ik op internet dat het toch tuimelaars waren, dieren die verdwenen na de afsluiting van de Zuiderzee. Volgens Kees Camphuysen van het Nederlands Instituut Ivoor Onderzoek der Zee (NIOZ) kwamen de tuimelaars bekijken of de Waddenzee weer een leuk leefgebied zou kunnen zijn. Nou, wat ons betreft zijn ze van harte welkom.''

Ir. A.P. Matthijsen uit Eindhoven zag tijdens een strandwandeling op de ochtend van maandag 6 september, bij paal 10 op het strand van Terschelling, in de branding een meeuw die ergens op stond en in pikte. Dichterbij gekomen was de staart van een dolfijn zichtbaar. ,,Op blote voeten heb ik hem het strand opgetrokken; hij was dood en bloedde nog uit een diepe wond bovenop zijn kop. De meeuw had het bovenste oog er al uitgepikt; blijkbaar lekker en het gemakkelijkst toegankelijk! Van welk soort ongeluk zou hij het slachtoffer zijn geweest? Of overleven dolfijnen (en zeehonden) het nog steeds niet als ze in visnetten worden aangetroffen?''

Marijke Weidema en Reinier le Nobel – die al 25 jaar op het wad zeilen – hadden deze zomer gasten aan boord. `Kunnen we ook dolfijnen zien op het Wad', wilden die weten. ,,Ons lacherige antwoord: `Nee hoor, als je die wil zien ga je volgend jaar maar mee naar de Oostzee, dan laten we je wel een paar bruinvisjes zien'. Wanneer we de dag daarna om 12 uur Oudeschild verlaten hebben, hoor ik een benepen stemmetje achter mij in de kuip: ,,Ik geloof toch dat ik dolfijnen zie.'' En ja hoor, daar waren ze: oh, zo prachtig! En zo veel: voor, achter, links en rechts sprongen ze uit het water, steeds met paartjes tegelijk. Groot, majestueus! We konden ze niet tellen, maar schatten dat het er minstens 50 waren. Foto's maken? We vergaten het, volledig gebiologeerd door deze fantastische dieren: we waren `flippergasted'.