Joey Cola

Waar ben ik nu weer aan begonnen, dacht ik, toen we in de catacomben van de NBC-tv-studio's stonden, vlakbij Rockefeller Plaza in het hartje van New York.

Een werknemer van NBC had ons een uurtje eerder voor de studio's staande gehouden. Er waren nog een paar kaartjes over voor de opnamen van de dagelijkse talkshow van Jane Pauley – hadden we zin? Toevallig had ik Jane Pauley die morgen voor het eerst van mijn leven op tv in gesprek gezien, met actrice Brooke Shields. Een brave vrouw van middelbare leeftijd, braver dan Brooke Shields die vooral doet alsof ze braaf is.

,,Waarom niet'', zei ik spontaan tegen de NBC-meneer, en daarom stonden we even later met nog zeventig echtparen en een handvol vrijgezellen in de gang voor de opnamestudio te wachten. De meesten waren toeristen uit de provincie.

We moesten veel langer wachten dan me lief was. New Yorkers, of Amerikaanse toeristen in New York, vinden dat niet erg, het hoort bij hun leven. In een paar dagen tijds heb ik meer moeten wachten dan in mijn hele leven hiervoor. Voor musea, in het postkantoor, voor de wc.

Eenmaal in de studio werden we verwelkomd door Joey Cola. Alleen al vanwege Joey had ik deze ervaring niet graag willen missen. Joey was van beroep opwarmer van het publiek in de tv-studio. Hij moest de mensen op hun gemak stellen, vragen waar ze vandaan kwamen, vervolgens grapjes over hun afkomst maken en uitleggen waar de show over ging.

Een nederig beroep, waar Joey nog steeds niet helemaal aan gewend was. Hij vertelde een paar keer dat hij eigenlijk een komiek was en dat hij enkele jaren geleden zelfs een eigen tv-show had gehad. Hebben jullie die wel eens gezien, folks?

Er klonk een ontwijkend gebrom van de tribunes, in de Amerikaanse provincie hadden ze niet wakker gelegen van Joey Cola, zelfs niet toen zijn programma van het scherm was gehaald. Joey deed tegen ons erg vrolijk, daar was hij nu eenmaal voor ingehuurd, maar zijn hart bloedde. Hij was een komiek aan lager wal, die tegen beter weten in nog steeds op hogere sferen hoopte. Joey was tragisch. Hij was die middag de enige van ons die juist niet op de tv mocht komen, hoewel hij er misschien wel het meest naar verlangde.

Toen de opnamen eenmaal begonnen, was Joey snel vergeten. De gasten bleken buitengewoon interessant. Jane Pauley interviewde Gregg en Gina Hill, kinderen van de oud-gangster Henry Hill. Het verhaal van deze Hill is ooit door Martin Scorsese in Goodfellas verfilmd. Hill verraadde tientallen maffiacollega's, waarna hij met hulp van justitie een andere identiteit aannam en onderdook.

Wat betekende dat voor zijn vrouw en kinderen? Ook hun leven stond op het spel. De maffia kwam het gezin enkele malen bijna op het spoor, ook omdat Hill zijn leven als gangster niet helemaal wilde opgeven. De kinderen werden mishandeld door hun vader en braken ten slotte met hem. Ze hebben nu een boek over hun ervaringen geschreven: On the run – a mafia childhood.

We kregen het boek bij de uitgang cadeau, nadat Joey Cola zijn laatste en niet eens zijn slechtste grap had uitgeserveerd: ,,Ik krijg honger van al die Italiaanse maffianamen.''