Ik hou het graag netjes

Voor zijn debuut-cd `AC' schreef Alain Clark sexy popliedjes in het Nederlands, niet in het Engels. ,,Mijn verhaaltjes zijn niet zo anders dan we van allerlei Amerikanen kennen.''

Stel, je bent een vijfentwintigjarige jongen. Je kunt zingen, zelf liedjes schrijven en je ziet er goed uit. In Amerika hebben mensen interesse om een plaat met je op te nemen van je eigen nummers. Veelbelovend. Dan komt er uit Nederland het idee om met jou een cd te gaan maken in je moedertaal. Wel jouw liedjes, maar in het Nederlands. Want, is de redenering, iets pop-funky-jeugdigs met Nederlandstalige teksten, dat hebben we hier nog niet.

Zou je het doen?

Natuurlijk niet. Dat is toch vreselijk uncool? Of liever gezegd: onkoel.

De 25-jarige, niet onknappe, muzikaal begaafde, zwoel zingende, rap rijmende zoon-van-een-soulzanger Alain Clark deed het wel. Van Clark verscheen deze maand de debuut-cd AC waarop liedjes staan met titels als `Zo Mooi', `Heerlijk', `Idool' en `Supalekkasexy'.

Want Clark maakte niet zomaar een Nederlandstalige plaat. AC is een plaat die aansluit bij de broeierige sfeer van het werk van Amerikaanse r&b-zangers als R. Kelly of Usher. Dit is muziek die wil aantrekken, inpakken en opvreten. Dit is geen Bløf over de Nederlandse waterwerken of Ali B over het leven op straat. Dit is muziek met op de eerste plaats een persoonlijk belang en dat luidt: `Hoe krijg ik haar zover?'

`Je bent zo'n verslavende vrouw'; `Je bent zo lekker'; `Je maakt me gek'; `Je bent zo sexy/ Ik moet tegen je worden ingeënt'; `Je bent supalekkasexy en intelligent'; `De manier waarop je me kust is zo heerlijk'; `Zo Lekker, heerlijk/ Zo lekker, heerlijk'.

Zijn muziek sluit er naadloos bij aan. In een gesmeerde productie presenteert Clark een muzikale rijkdom waarin zijn hoge lichte stem zich rondt om de nerveuze wendinkjes in ritme en melodie. Percussie, een orgel en gitaaraccenten als zweepslagen vullen de vloeiende melodieën aan. De muziek is zo soepel en vol lichtvoetige soul dat de Nederlandstaligheid eigenlijk niet opvalt.

Clark schreef de nummers zelf, speelde bijna alle instrumenten en deed de productie. Soms kreeg hij hulp van Jochem Fluitsma en Eric van Thijn, bekend van hun werk met de Idols-kandidaten.

Inmiddels is Clark zelf een idool, voor tieners. In zijn liedje `Ringtone' onthulde hij zijn telefoonnummer. ,,En daarop krijg ik nu zo'n 500 telefoontjes per dag'', vertelt Clark op een middag in een rustig Amsterdams café. ,,Iedere dag spreek ik op mijn voicemail een boodschap in waarin ik vertel wat ik die dag ga doen. Als ik tijd heb, neem ik zelf op. Maar dan wordt er aan de andere kant meestal neergelegd. Zo erg schrikken ze dat ik het echt ben.''

Waarom een cd in het Nederlands? ,,Deze plaat is een ode aan mijn moedertaal. Net als veel andere mensen had ik het idee dat Nederlandse taal wel mooi is maar niet cool. Nou, dacht ik, dat gaan we dan cool máken.

,,Ik had van tevoren een plan: de teksten moesten heel direct worden. Ik wilde geen poëzie en metaforen. Wat ik zing moest uit het dagelijks leven kunnen komen. Wat zou ik zeggen als ik voor je sta? Veel mensen moeten daar aan wennen. Want de taal is plotseling erg aanwezig. Als je de muziek hoort, luister je er echt naar. Maar eigenlijk zijn mijn verhaaltjes niet zo anders dan we van allerlei Amerikanen gewend zijn. Luister maar naar een r&b-zanger als Usher, die heeft het ook gewoon over een avondje stappen. `Ik ging naar mijn vrienden/ we stapten in de auto/ ik kwam een meisje tegen/ en ik zei Yeah, Yeah, Yeah', of zoiets.''

Dubbelzinnigheden

Amerikanen hebben een grote voorraad dubbelzinnigheden, toespelingen en kooswoorden die seksuele belangstelling kunnen verwoorden. Clarks hele cd draait er om. Hij zingt woorden als `heerlijk', `lekker', maar koos nauwelijks metaforen, het beproefde middel van bijvoorbeeld de soulzanger. ,,Ik kwam niet verder dan het aan elkaar plakken van een paar woorden: zoals `Supalekkasexy''', zegt Clark. Hoe moeilijk is het om geile teksten in het Nederlands te schrijven? ,,Het is moeilijk om niet ordinair te zijn. Ik hou het graag netjes, maar met een onderstroom. Als je in het Engels zingt, wat ik vroeger deed, is het effect van bepaalde woorden heel anders. Er is om te beginnen een grotere verscheidenheid aan zulke woorden. En er kan veel meer. Misschien omdat de mensen er na vijftig jaar hitsige teksten aan gewend zijn.

,,Bovendien neemt het publiek je woorden minder persoonlijk. Als iemand `baby' of `sugar' zingt, voelt de luisteraar zich niet aangesproken. Maar als je iemand `schatje' of `liefje' hoort zeggen, denk je meteen: `Hé, heeft-ie het tegen mij?' Of neem `I love you', dat zijn ook woorden die Engelssprekenden veel vaker gebruiken dan dat wij `Ik hou van jou' zeggen. Het is luchtiger.''

Op zijn negentiende vertrok Alain Clark naar Amerika. Want, na zijn succes op talentenjachten in Haarlem en omstreken, kwam er in Los Angeles iemand op het idee om de Nederlandse zanger nader te beluisteren. Daar had Clark allerlei gesprekken met platenbazen. Soms was een contract dichtbij.

,,Ik was altijd muziek aan het maken. Mijn buurman daar was Jackson Browne. Met hem zat ik soms 's avonds op het balkon gitaar te spelen. En ik ontmoette Eddie van Halen, de Nederlandse gitarist. Van Eddie mocht ik gebruikmaken van zijn studio en zijn technici, als hij niet bezig was – en dat was meestal zo.

,,Wat Jackson Browne en Eddie in mij zagen? Ik denk dat ze iets van zichzelf herkenden. Zij waren ongeveer even oud als ik toen zij zelf begonnen in de muziek. Ze vonden het leuk om me te helpen.

,,Er kwam niets van in Amerika, maar ik heb er veel geleerd. Ik heb gespeeld voor de grootste platenbazen. Zat ik daar op een bankje met een gitaar mijn liedjes voor ze te zingen en dan zeiden zij eerlijk wat ze er van vonden. Die grote bonzen maken geen grapjes, daar hebben ze geen tijd voor. Ik vroeg me dan af: wat kan ik doen om het de volgende keer wél te laten slagen. Ik leerde dat het altijd goed is om meer ijzers in het vuur te hebben.''

Uiteindelijk besloot hij terug te gaan naar Nederland, en die Nederlandstalige plaat te maken. ,,Toen ik hier kwam, barstte net de hele Idols-rage los. Dat gaf een totaal andere situatie voor muzikanten als ik. Plotseling was er heel veel werk. Ik heb gezongen met Hind, ik heb nummers geschreven voor Jamai, Jim en Boris. En ik kon ondertussen aan mijn eigen cd werken.''

Clarks liedjes barsten van de muzikale ideeën. ,,Ik ben wel snel bang dat iets saai wordt. Ik moet oppassen dat mijn muzikale kennis niet de kracht van het simpele gaat overheersen. Waarschijnlijk heb ik mijn muzikale vorm nog niet definitief gevonden. Uiteindelijk moet de muziek toch in ieder geval simpel líjken.''

Sessies

De naam r&b vindt hij niet van toepassing op zijn muziek. ,,Ik ben helemaal klaar met de muziek die de afgelopen vijf jaar onder die noemer werd gemaakt. Volgens mij is het ook snel afgelopen met dat zoete, geprogrammeerde geluid. Daarom is een Joss Stone nu zo succesvol. Mensen hebben genoeg van die gladde r&b. Afgelopen weekend was ik in Londen en daar ontmoette ik de man die nu bas speelt bij Chic. Hij produceert ook platen in New York. Hij vertelde dat bij zijn opnamesessies alles in één keer opgenomen wordt, door alle muzikanten samen.

,,Vroeger ging het altijd zo. Maar je moet wel kunnen spelen! Tegenwoordig kan niemand meer echt spelen. Hoeft ook niet, want je kunt eindeloos met je computerprogramma de fouten er uit zeven. Zo doe ik het eerlijk gezegd zelf ook vaak. Maar dat is een sound die snel veroudert. Ga maar eens in de disco staan: de hits van vorig jaar klinken nu al hopeloos ouderwets. Luister dan eens naar Stevie Wonder, dat klinkt als van gisteren.''

Tussen de bedrijven door schreef Alain Clark de tekst van het nummer `Vakkenvuller' dat een paar maanden geleden een hit was, in de uitvoering van ene Simon. Vakkenvuller was een parodiërende cover van F**k It (I Don't Want You Back) van de New Yorker Eamon, geschreven uit pure ergernis over de inhoud van de oorspronkelijke tekst. Eamons `Fuck it' werd hier `Vak voor het snoepgoed/ Vak voor de koek/ Vak voor de frisdrank/ Daar om de hoek'. Clark: ,,Ik vond het storend hoe hij scheldt. Ik ben niet tegen vloeken, maar ik vind het fijner als mensen zich kunnen uiten zonder te vloeken.

,,Het is wel frustrerend. Ik schreef `Vakkenvuller' voor de grap, in tien minuten – en het werd meteen een hit. Met mijn eigen liedjes gaat het zo snel niet.''

`AC' is verschenen bij Sony (COL 517129)