Pawel Althamer

In de installatie So genannte Wellen und andere Phänomene des Geistes (2003/2004) zien we op acht tv-schermen in het Bonnefantenmuseum de Poolse kunstenaar Pawel Althamer (1967) in korte filmpjes o.a. LSD slikken, zich onder hypnose stellen en mescalcactussen eten, om zich vervolgens in zijn roes te laten filmen. Als toeschouwer zie je hem zitten, zwetend, hallucinerend, fantaserend en na verloop van tijd denk je: net een kunstenaar, die man. En daar wordt het interessant. Want in So genannte Wellen... is Althamer duidelijk op zoek naar dat punt waar de wegen van kunst en werkelijkheid zich scheiden. Als toeschouwer blijf je ondertussen vooral met vragen achter, bijvoorbeeld: in hoeverre kunnen wij hem in zijn roes nog volgen? Althamers oeuvre draait om onmacht, bijvoorbeeld de onmacht om een overtuigende verbeelding van de mens te maken.

Het achtste filmpje gaat ineens niet meer over drugs. We zien alleen Althamer die met zijn dochtertje door het park loopt. Ze wandelen, zitten aan het water en laten koolmeesjes nootjes van hun handen eten af en toe loopt Weronika op de camera af, roepend dat ze niet gefilmd wil worden. Het is een merkwaardig filmpje, op het banale af, dat juist doordat het tussen al die vermetele poging tot roeszoeken hangt, een prachtige, superieure rust uitstraalt je voelt de euforie van vader en dochter over het tamelijk onbenullige feit van die opgegeten nootjes. Veel is het niet, lijkt Althamer te willen zeggen, maar soms, is weinig bijna alles.

Tentoonstelling: Pawel Althamer, The Vincent 2004. T/m 17 januari in het Bonnefantenmuseum, Avenue Céramique 250, Maastricht. Di t/m zo 11-17u. Inl: www.bonnefanten.nl