Wimbledon is keurig naar format Notting Hill

Je hebt romantische komedies en je hebt romantische komedies gemaakt door productiebedrijf Working Title. Zij waren verantwoordelijk voor Four Weddings and a Funeral, Notting Hill, Bridget Jones's Diary en Love Actually.

In Wimbledon, de nieuwste productie van Working Title, zijn veel bekende elementen terug te vinden die de eerdere films zo fris maakten vergeleken met de gemiddelde `romkom'. Zo stelen secundaire karakters vaak de film, denk aan de slonzige huisgenoot van Hugh Grant in Notting Hill.

Ook is in al die films een wedstrijdje gaande tussen Amerika en Europa. Grappig, en getuigend van sluw handelsinzicht: zo doen de films het aan beide zijden van de oceaan goed. In Four Weddings en Notting Hill is de strijd tussen de twee grootmachten er een tussen de seksen. De man is opper-Brits, de vrouw Amerikaans. Hugh Grant versus Andie MacDowell of Julia Roberts.

Dat spelen op meerdere thematische niveaus maakte de films interessant. In Wimbledon gebeurt weer hetzelfde, maar nu met een over het algemeen minder vermakelijk resultaat. Opnieuw een Engelse hoofdpersoon die verliefd wordt op een Amerikaanse, opnieuw een bijfiguur – hier de broer – wiens rol erg doet denken aan de slons uit Notting Hill. De gevatte oneliners over de verschillen tussen de seksen en de landen zijn al wat minder scherp. Het beproefde en succesvol gebleken format schemert voortdurend door de film heen.

In Wimbledon krijgt de nooit zo succesvolle tennisspeler Peter (Paul Bettany) – die aan zijn laatste toernooi begint, waarna hem een leven lang tennisonderricht aan smachtende vrouwen van in de vijftig wacht – per ongeluk de hotelkamersleutel van de veelbelovende Amerikaanse tennisster Lizzie (Kirsten Dunst) in handen. Als hij haar suite betreedt, staat ze – natuurlijk – onder de douche. Het is een variatie op de `meet cutes' uit de andere films die de timide Britse man altijd het schaamrood op de kaken brengt (zo gooide Hugh Grant in Notting Hill koffie over het bovenlichaam van Julia Roberts).

Toch worden ze verliefd. Hij gaat door de vlinders in zijn buik uitstekend tennissen, zij verliest wat van haar (Amerikaanse?) agressie op de baan. En net als bij de komedies van Shakespeare is de familie tegen de verhouding; hier stelt vooral de vader van Lizzie alles in het werk om de geliefden te dwarsbomen.

De enige noviteit van Wimbledon ten opzichte van de vorige films zijn de tennisscènes: die werden vorige zomer opgenomen tijdens het Wimbledon-toernooi. En wat Tim Henman maar niet wil lukken, krijgt Peter Colt wél voor elkaar. In film kan alles.

Wimbledon. Regie: Richard Loncraine. Met: Kirsten Dunst, Paul Bettany, Sam Neill, John Favreau, Austin Nichols. In: 50 bioscopen.