Serene popsongs

Paul Klotée, de bas en mede-oprichter van Montezuma's Revenge, houdt een witte boa op, plukt er een veertje uit en zingt Ich bin von Kopf bis Fusz auf Liebe eingestellt – poezeliger dan Dietrich ooit deed. Het nieuwe programma van zijn zingende theatergroep heet geïnspireerd te zijn op het heden en verleden van Berlijn, en vandaar ook de suggestie van een rood theatergordijn als lijst om het strakke toneelbeeld. Maar halverwege begint Klotée de Engelse tekst (Falling in love) te zingen – en méér Berlijn heb ik niet kunnen ontdekken.

Pop art verraadt hooguit iets variété-achtigs, dat waarschijnlijk te danken is aan de nieuwe regisseur Karel de Rooij, beter bekend als Mini van Maxi. In een scène nemen buikspreekpoppen een deel van de samenzang op zich, en hier en daar wordt er iets weggegoocheld – een fles bijvoorbeeld, tijdens Time in a bottle van Jim Croce. Dat in een ander nummer een zangrol voor de zaal is weggelegd, riekt naar een soort gezelligheidsamusement dat ik van Montezuma's Revenge niet eerder heb gezien.

Verder blinkt de groep gelukkig weer uit in geacheveerde popsongs van eigen en andermans makelij, vijfstemmig gezongen in gelaagde arrangementen, waarbij de solist vaak hoog opstijgt boven de beatbox die door de anderen wordt gevormd. Wat normaal gesproken uit keyboards komt, wordt hier gezongen. Vaak sereen, maar af en toe ook gespierd en spetterend van de steeds verschuivende ritmes. En wat dat met Berlijn te maken heeft, doet er dan niet toe.

Voorstelling: Pop art, door Montezuma's Revenge. Regie: Karel de Rooij. Gezien: 19/10 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 28/1. Inl. www.montezuma.nl