Carla, het bommeisje van Den Haag

ADO Den Haag-PSV was niet de eerste wedstrijd die in het Zuiderpark het einde niet haalde. In 1981 werd een duel met FC Utrecht definitief gestaakt nadat twee bommen op het veld waren gegooid.

Het is 22 november 1981. Een winterse zondagmiddag. In het Zuiderpark speelt FC Den Haag tegen FC Utrecht. 23 jaar vóórdat zaterdag wegens kwetsende spreekkoren het duel ADO-PSV gestaakt wordt. Het Haagse Zuiderpark als epicentrum van voetbalgeweld.

Het duel met Utrecht is beladen. Vooraf zijn de supportersgroepen van beide clubs met elkaar op de vuist gegaan. De wedstrijd is ruim een kwartier oud, als een bom van rotjes op het veld wordt gegooid. De Amsterdamse scheidsrechter Bep Thomas fluit resoluut af en commandeert de ploegen naar de kleedkamer. Thomas wil het duel definitief staken. Maar bestuursleden van FC Den Haag en de hoofdcommissaris van politie overtuigen hem het spel te laten hervatten.

Een tijdje gebeurt er niets. Tot kort voor rust. Dan ontploft een zeer zware bom op het veld, die een gat in de grasmat slaat. Thomas: ,,Het was een angstwekkende ervaring. Ik heb onmiddellijk afgefloten en de wedstrijd definitief gestaakt.''

Drie dagen later wordt het clubhuis in de Haagse buurt waarin de dader verblijft, een meisje van 18 jaar, omsingeld door de politie. Justitie geeft haar de codenaam Carla. Ze wordt gearresteerd en veroordeeld als de bomgooister en krijgt tbs opgelegd.

Drie jaar gaan voorbij. Het is november 1984 als, na maandenlange onderhandelingen met justitie, toestemming wordt gegeven voor een interview met Carla. Ze verblijft in de Rekkense inrichtingen. Justitie stelt drie voorwaarden. Haar echte identiteit mag onder geen beding bekend worden, ze mag niet herkenbaar worden gefotografeerd en er moet 500 gulden worden meegebracht. Van het geld zou Carla wekelijks 25 gulden krijgen om haar favoriete gevulde koeken en rolletjes drop te kopen. Interviews met grootheden als Muhammad Ali, Pelé, Lauda, Stirling Moss, Di Stefano, Merckx en Cruijff kostten in het verleden niets. Maar dit is een uitzonderlijk geval. Een ontheemd meisje, na een troosteloze jeugd op drift in de samenleving.

Misschien krijgen we via Carla enig zicht op wat mensen beweegt tot voetbalgeweld.

In het café waar we Carla en haar begeleiders van justitie ontmoeten komt ze een beetje verlegen en timide over. Maar na koffie en pannenkoeken praat ze honderduit.

,,Ik heb die bom gegooid om voor onze groep een record te vestigen. Ik was weggelopen uit het tehuis waarin ik verbleef en zwierf door Den Haag. Daar kwam ik in aanraking met een groepje fans van FC Den Haag. Ze hadden twee kleefbommen gemaakt zonder kruit erin, een plastic omhulsel, stopverf, zwavel en een flitser. We hadden al eerder geëxperimenteerd met bommen waarin scheermesjes gestopt waren. De werking ervan probeerden we uit op een muur.''

Carla: ,,Op zondag hebben we de supporters van FC Utrecht opgewacht. Want wij hadden een grondige hekel aan supporters die uit een andere stad komen, Amsterdam, Utrecht, Rotterdam. Wij zagen hen als echte vijanden. Onze groep lokte bewust een gevecht uit, sommige jongens droegen stiletto's.''

Carla stond in het Zuiderpark op de hoogste trede van de staantribune. ,,Ik stond vlak onder de reclameborden, voor mij bevonden zich vele rijen mensen. De bom werd onder de jassen door naar mij toegespeeld. Om respect bij onze groep af te dwingen, had ik gezegd dat ik de bom wel zou gooien. Ik heb een kwartier lang met die bom onder mijn trui gestaan. Ik wist dat ik na het in werking stellen van de ontsteking slechts twee seconden de tijd had om de bom te gooien. Anders zou ik minstens een hand missen en zouden mensen om mij heen groot gevaar lopen. Ik moest wachten totdat de voetballers uit de buurt zouden zijn en ik moest de bom dertig meter ver gooien om geen toeschouwers te verwonden. De enorme ontploffing gaf ons een kick. Ik schrok wel van de enorme rookontwikkeling. Mensen renden in paniek weg, maar onze groep bleef staan om bij de politie geen argwaan te wekken.''

Carla werd een paar dagen later in de boeien geslagen. In het politiebureau moest ze zich helemaal uitkleden omdat de politie er zeker van wilde zijn dat ze geen explosieven bij zich droeg. Ze werd twee dagen verhoord en bekende omdat er al zoveel belastende verklaringen van getuigen waren.

Aan het einde van het interview betuigt ze spijt. ,,Ik heb het gedaan omdat ik me zo verdomd alleen op de wereld voelde.''

Op 15 december 1986 werd de tbs van Carla beëindigd. Ze is nu 41 jaar en `naamloos' in de maatschappij ondergedoken.