Verkeerde doelgroep voor homoblad Expreszo

De redactie van het homotijdschrift Expreszo heeft het blad gemaakt zoals zij het altijd maakt. Zo werkt de onafhankelijke journalistiek nu eenmaal. Het feit dat het ministerie van Onderwijs gratis verspreiding van dit blad op de scholen mogelijk heeft gemaakt, lijkt dan ook een daad die past in de traditie van de aflaat: we hebben betaald, dus we hebben iets gedaan aan het probleem. Het is geen daad die duidt op een sturende bijdrage die je mag verwachten als je het probleem echt wilt aanpakken.

De oorzaak van alle commotie ligt veel meer bij de keuze van de doelgroep en bij het leggen van de prioriteit bij de leerlingen. Als je kijkt naar de samenstelling van de middelbare scholen en de gevolgen van Expreszo, dan zie je nog een oorzaak: de communicatiebranche als domein van generaliserend gesproken hervormde, blanke westerlingen. Ik bedoel, hoe bevoegd is de huidige generatie van communicatiespecialisten om bijvoorbeeld te bepalen hoe je de in vele opzichten veelkleurige doelgroep van ouders en hun kinderen meer kunt betrekken bij het probleem van homoseksualiteit op scholen? Als je ziet welke negatieve discussies nu op gang zijn gekomen, duidt dat op een schrijnend gebrek aan kennis over cultuur, opvattingen en gedrag van belangrijke doelgroepen in onze samenleving.

Het is de hoogste tijd kennis en ervaring daarover te mobiliseren. Niet in de vakliteratuur of bij instellingen als het Koninklijk Instituut voor de Tropen. Dat kon vroeger. Ze moeten uit de doelgroepen komen die bijvoorbeeld te hoop lopen tegen begrip voor homoseksualiteit.