Uitzicht

O Amerikaanse radio, hoe graag word ik met je wakker.

Ik hoor mensen, mannen vooral, kakelen, opscheppen en de laconieke losbol uithangen, maar tegelijk vang ik pregnante glimpen op van de Amerikaanse psyche.

Daar hebben we Sidney Blumenthal, een oud-adviseur van Bill Clinton, aan de lijn. Wat denk jij van de verkiezingen, Sidney? Nou, zegt Sidney, volgens mij is er een fantastische ontwikkeling gaande. Er laten zich steeds meer nieuwe kiezers registreren in Ohio, een van de `swingstates' waar de kandidaten gelijk liggen. Uit heel Amerika zijn Democraten naar Ohio onderweg om de mensen te bewerken. Het is een massale mobilisatie. Er is een vloedgolf gaande die Bush zal wegvagen, dat verzeker ik je.

Sidney zegt het allemaal zó welsprekend dat je hem voetstoots op zijn woord gelooft. Zingend ga ik dan ook een keteltje water opzetten, terwijl ik mijn bij winkelketen Radio Shack aangeschafte transistor naar de keuken meeneem. ,,U kunt hem altijd ruilen, ze zullen in Amsterdam ook wel een Radio Shack hebben'', had de zwarte verkoopster gezegd.

Uit de radio, ter grootte van nog geen pakje sigaretten, schalt nu haarscherp het stemgeluid van een goedgeluimde presentator. Hij heeft een reporter in Bagdad aan de lijn en zegt tegen hem: ,,Zeg John, ik maakte net een praatje met de rechterhand van een generaal en die zei dat het allemaal wel meevalt in Irak. Wij overdrijven de narigheid, wat vind jij?''

,,Het ligt er maar aan hoe je er tegenaan kijkt'', zegt de reporter rustig. ,,Ik moet je zeggen dat we hier weer een belazerd weekend achter de rug hebben. Er waren allerlei aanslagen, ook in de buurt van het journalistenhotel. Very scary.''

,,Maar zijn wij nu hun liberators, of niet?'' vraagt de presentator die zo'n leuk contact had gehad met de rechterhand van een generaal.

,,Nee'', zegt de reporter beslist. ,,In het allerbeste geval, en nu spreek ik van de goedwillende, gematigde Irakees, zijn ze ons dankbaar voor wat we gedaan hebben, maar ze vinden allemaal dat we nu toch echt moeten opdonderen.''

,,Moeten we Saddam Hussein dan maar weer de sleutels teruggeven?'' lacht de presentator.

,,Ja, want hij heeft al genoeg ellende gehad met zijn hernia'', lacht de reporter terug.

Mijn hart is nu genoeg versterkt om de nieuwe dag aan te kunnen. Wat ga ik doen? Ik wil iets zien wat ik nog nooit gezien heb: New York vanaf een hoogte van 381 meter. Elke vriend in Nederland die ik vertelde dat ik een poosje naar New York ging, liet zijn stem intiem dalen om te kunnen zeggen: ,,Dan moet je vooral naar de Frick Collection gaan.'' Omdat ze daarna begonnen uit te leggen hoe mooi de schilderijen van de Frick Collection zijn, durfde ik nooit te zeggen: ,,Ik wil naar het Empire State Building!'' Dat is het hoogste gebouw van New York nu de Twin Towers er niet meer zijn.

Gistermiddag ben ik er stiekem heengegaan. Ik moest er ruim twee uur voor in de rij staan en mijn rugzak werd tweemaal onderzocht, maar toen kreeg ik ook een uitzicht waar geen schilder in de Frick Collection tegenop kan. Laten we hopen dat dit uitzicht mag blijven.