Roerende tirades over Pim in `Paars'

Doormekkeren over Paars. Jammeren om Pim Fortuyn. Acteurs in malle pakken die doen alsof ze politici zijn en voortdurend nogal melig hun grollen becommentariëren: ,,het lijkt wel een satire'', ,,is dit cabaret of zo?'' Eigenlijk is het merkwaardig dat de voorstelling Paars van theatergroep Growing Up in Public ontroert. Auteur Don Duyns, die Paars ook regisseerde, schreef ook eerder al een politiek getint stuk: Den Uyl, of: de Vaandeldragers (2001).

Vier mannen staan op het toneel, Harm van Geel, Juda Goslinga, Dennis Költgen en Jef Van Gestel. Harm is met zijn kale kop de aangewezen Pim, Jef met zijn kleine postuur de voor de hand liggende underdog. Eensgezind varen ze op de golven die Duyns met zijn tekst veroorzaakt. Sketches wisselen liedjes af, pruiken, jasjes en dassen worden aangerukt en bij tijd en wijle komt iedereen met kaboutermuts en ringbaard uit de verkleedkist. De sfeer is soms oubollig, dan weer scherp, grappig. Het is zowel kneuterig als nuchter, en daardoor erg Hollands.

Over Holland en de staat van het land gaat Paars dan ook het meest. Goslinga zingt er een ballad over, en de mannen kibbelen over het poldermodel en achterkamertjespolitiek. En over Pim natuurlijk, die met precieze vinger het pus uit Paarse wonden duwde.

Over steeds meer en steeds minder gaat Paars. Veel scènes worden niet afgemaakt, sommige gesprekken lijken uit de kleedkamer te komen, ontstaan toen de mannen probeerden de ergste overvloedigheid in te dammen. Maar dat maakt tegen het einde niet meer uit. Dan klinkt steeds luider de stem van de schrijver, die zoveel vindt, maar geen uitweg, hoe erg hij het ook probeert. Dat fanatieke, dat machteloze, dat is ontroerend.

Voorstelling Paars door Growing Up in Public. Tekst en regie: Don Duyns. Gezien: 15/10 Stadsschouwburg Utrecht, Utrecht. Tournee t/m 17/12. Inl. 030-2761 220 of www.growingupinpublic.nl