Grimmige rap van Ghostface Killah

Het driedaagse Supasonic-festival, dat afgelopen weekend in Amsterdam plaatshad, kreeg als slogan: Supasonic is Black, Hot and Now! Dat betekent dat hier alles te beleven viel wat met hiphop te maken heeft: concerten, breakdance, graffiti, danstheater, draaitafelkunsten. Maar zo `zwart' was het allemaal niet, in elk geval niet op de eerste, geheel aan muzikale optredens gewijde avond. Het publiek was gemengd van kleur en op het podium liep, vooral onder de Nederlandse crews, heel wat bijdehand wit en lichtbruin talent.

De sfeer in de bijna uitverkochte twee zalen was vrolijk en enthousiast, al waren niet alle groepen even onderhoudend. Iedereen heeft de opruiende gebaren en kreten van de hiphop onder de knie, en de beats (instrumentaties) zitten opvallend geramd. Maar het ontbreekt sommige mc's aan ritmisch inzicht. Ze proppen teveel woorden in een zin, en verliezen de kadans uit het oog. Dat gebeurde bijvoorbeeld de drie mannen van STRESS, die juist wel overtuigden met hun strakke samenspraak en passend zelfbewustzijn.

Heel Zwolle leek uitgelopen om in de Max Opgezwolle te zien optreden. Voor de stampvolle zaal lieten Rico, Sticky en Delic horen dat ook Zwolsche rappers een Amsterdams accent hebben en dat hun mc's weten welke lettergreep op welke plaats moet komen. Toch was het concert wat log: doordat de finesses van de beats wegvielen in het stemmengedruis, en de stemmen hun raps doen op aanhoudend sombere toon.

Terwijl in de andere zaal de maniakale Amerikaan Kutmasta Kurt in zijn eentje over het podium stampte, werd het programma in de Max afgesloten met de zes mannen van Theodore Unit; het nieuwe project van Wu Tang-lid Ghostface Killah uit New York. Hier was naar uitgekeken, want niet alleen is Ghostface min of meer legendarisch, het debuut van Theodore Unit (genaamd 718) is bovendien een mooie combinatie van grimmige raps en krakerige glamour-beats vol koortjes en verknipte orchestraties.

Het begon hoopgevend. De rappers lieten met zijn zessen een gekrakeel horen dat veel weghad van krijgsoverleg, om elkaar vervolgens te vinden in een eenstemmig gebrom. Helaas werden er veel nummers uitgevoerd van Ghostface's solo-cd, toen hij een minder geslaagde poging deed tot pop-rap. Dat hield in dat de zes werd gevraagd ook iets te doen dat op zingen leek, in bijvoorbeeld Holla en Biscuits. Dat bleek rond een uur of twee 's nachts teveel gevraagd. De pauzes tussen de liedjes werden langer en langer, en wat we nog vernamen was niet meer dan de dronken samenzang van een stel oude rotten.

Supasonic-festival: met o.a. Opgezwolle en Ghostface Killah. Gehoord: 15/10 Melkweg, Amsterdam.