Dansers spelen voor gekken bij De Châtel

Twee weken geleden werd de Frans-Japanse danseres Keyna Nara op de Nederlandse Dansdagen nog genomineerd voor de beste seizoensprestatie, in de nieuwe choreografie Orbital Cavaties van Mauricio de Oliveira speelt ze opnieuw een hoofdrol. De net afgestudeerde danseres geldt nu al als gezichtsbepalend voor de nieuwe lichting van Dansgroep Krisztina de Châtel.

De Châtel gaf de eveneens jonge Braziliaan De Oliveira een choreografische kans bij haar gezelschap. Hij raakte blijkbaar geïntrigeerd door de `Japansheid' van Nara, want ze mag hele Japanse verhalen vertellen zonder dat het publiek weet wat ze zegt. De Oliveira laat de in kimono gestoken danseres getormenteerd schreeuwen en rollen in een wit klinische omgeving met dito schotten. Is het een gesticht? De andere dansers kronkelen als bavianen en reptielen over de vloer, Nara krijgt een hysterische lachaanval en de groep slaakt synchroon een bijna-laatste doodskreet, maar sterft niet.

Orbital Cavaties (oogkassen) is een Freudiaans onderzoek naar het ego van De Oliveira, ex-danser van het Ballett Frankfurt, maar hij heeft het risico van puberaal gekje spelen niet ontlopen. Bij het toneel zou Nara's spel enigszins gênant overacteren genoemd worden. Oliveira's onderzoek blijft zweven in (Japanse) vaagheden. In het vacuüm dat hij wilde creëren, gebeurt werkelijk niets, en op het toneel is dat dodelijk. Je zou deze choreografie een studie kunnen noemen. Theaterrijp moet de Braziliaan nog worden.

Zijn ex-collega bij het Ballett Frankfurt, Sjoerd Vreugdenhil, mag in hetzelfde programma Two for us, zijn derde werk, tonen. Twee jaar geleden debuteerde hij glansrijk met Fat Peggy's Sober property, gevolgd door The Sisters you. Nu pakt hij in Volle melk Disneyfied opnieuw zijn `obsessie' met buiten- en binnenkant aan. Wat in het leven is echt, en wat is oppervlakkig? Hij nam het klatergoud van de musical The Sound of Music als uitganspunt en maakt er in feite een pastiche op. Kate Strong speelt een rokende en drinkende Julie Andrews die met de vervelende Von Trapp-koters zit opgescheept. De dansers zijn de kinderen, en uit een grote kist komen rekwisieten. Pruik op, getekend achterdoek omhoog, nieuwe episode. Ook hier schreeuwen en stuipen de dansers rond. Autistisch herhalen ze zinnetjes als: ,,Always wear lipstick.''

Kate Strong acteert zeer verdienstelijk, maar tekst, concept en vorm lijden een beetje aan het euvel dat Vreugdenhil juist wil bestrijden: oppervlakkigheid. De aanklacht tegen de Disney-wereld waarin we leven is onderhoudend, flitsend en gezellig, maar nergens schrijnend, hoe diep Julie Andrews ook in het glaasje kijkt en om Gods genade smeekt.

Vreugdenhil en De Oliveira blijken in dit programma twee zeer jonge en nog zoekende choreografen. Goede coaches en dramaturgen erbij en hen nu in alle rust laten werken zonder al te veel productiedruk, luidt het devies.

Dansgroep Krisztina de Châtel: Two for us, met nieuw werk van Sjoerd Vreugdenhil en Mauricio de Oliveira. Gezien 15/10 Toneelschuur Haarlem. Tournee t/m 16/12. Inl : 020-6695 755 of www.dechatel.nl