Q & Q: na 30 jaar nog geweldig

Je had Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijn heer? en Q & Q. Twee KRO-jeugdseries uit de jaren zeventig met aanstekelijke begin-tunes. Iedereen van tussen de twintig (dankzij de vele herhalingen) en de pakweg vijfenveertig jaar (en hun ouders) moet ze zo mee kunnen zingen. Iedereen moet ze dus eigenlijk zo mee kunnen zingen.

Hamelen uit 1972 was de eerste samenwerking van het gouden team van schrijver Harrie Geelen en componist Joop Stokkermans, inmiddels legendarisch dankzij dvd, cd en musical. Q & Q van twee jaar later vond ik altijd leuker. Omdat ik er eigenlijk te klein voor was (en nu lachen mijn kinderen van dezelfde leeftijd daarom, zo gaat dat dus). Omdat het spannender was. En om het liedje, briljant in eenvoud – ku en ku, kuhuhu, kuhuhuhuhu ad infinitum – dat je jaren later nog feilloos na kon neuriën terwijl je al lang vergeten was waar de serie eigenlijk ook al weer over ging.

Iets met twee vrienden in het bos, en een geheimzinnige foto, waar misschien wel een dode man op staat. Een ring. Egyptische sigaretten. Kortom alle ingrediënten voor fijne kinderpulp, naar vertrouwd amateurdetective-recept.

Het zijn ook de bouwstenen van de uit foto's van vooral verbaasd kijkende mensen bestaande leader: krullenbol Wilbur Quant (Martin Perels) en uilenbril Aristides Quarles van Ispen en de twee helden: opa Quarles (Bob de Lange) met pet en MG en een zweempje ouderwetse adel en de ongelovige adjudant Mudde, gespeeld door Sacco van der Made, die weer fantastisch in een halve hoestbui kon zeggen `jajajajaja'. (Leuke quizvraag: in welke minstens twee andere Nederlandse films doet hij precies hetzelfde?)

Maar wat een fijne serie is het ook op z'n dertigste verjaardag nog. Natuurlijk: een en al jeugdsentiment. Uitstekend als sociologische studie van Nederland anno 1974. De oudste dochter van het gezin Quant gaat dapper aan de slag met huishoudster Zwierus om het huis aan kant te brengen, terwijl ze liever met haar broertje gaat paardrijden en misdaden oplossen. Overeind blijven echter de tijdloze elementen: vriendschap, avontuur, ouders die het te druk hebben voor hun kroost, de beste opa van de wereld, het gevoel niet serieus te worden genomen door de volwassen wereld waar je binnen een paar jaar ook toe moet gaan behoren. En wat je eigenlijk nog maar zelden hebt gezien in jeugdseries en films sindsdien: dat de hoofdpersonen pienter zijn én ervan houden door het bos te struinen. Dat lijkt tegenwoordig alleen nog maar óf, óf te mogen.

Q & Q

Film:

Extra's: