`Kampioenen worden niet geboren'

De Amerikaanse oud-prof Jim Courier doet deze week mee aan de Tennis Classics in Eindhoven. ,,Dat velen mijn manier van tennissen gekopieerd hebben beschouw ik als een compliment.''

Jim Courier was zijn tijd ver vooruit. De voormalige nummer één van de wereld en viervoudig winnaar van een grandslamtoernooi werd door vele tennisliefhebbers bekritiseerd om zijn baseballtennis. Harde klappen, snel thuis was altijd het parool van de roodharige Amerikaan. In 1992 en 1993 was het krachtmens Courier bijkans onverslaanbaar, maar desondanks bleef hij altijd in de schaduw staan van fijn besnaardere landgenoten als Andre Agassi en Pete Sampras. ,,Er werd vaak ten onrechte gezegd dat ik alles aan mijn inzet te danken had'', stelt de nu 34-jarige Courier in het Indoor-Sportcentrum van Eindhoven. ,,De mensen vergeten dat ik echt wel talent had. Ik was een echte atleet. Daarnaast sloeg ik ook nog eens alle ballen binnen de lijnen. De huidige generatie toptennissers heeft goed naar mijn spel gekeken. Dat velen mijn manier van tennissen gekopieerd hebben beschouw ik als een compliment.''

Courier is een van de acht deelnemers aan de Tennis Classics die van afgelopen donderdag tot morgen in de Brabantse stad worden gespeeld. Vandaag kruist de inwoner van New York de degens met Richard Krajicek om een plek in de eindstrijd van het door Paul Haarhuis en Jacco Eltingh georganiseerde toernooi. Courier is naar Nederland gekomen met het voornemen het evenement op zijn naam te schrijven. En of dat nu met mooi of met lelijk tennis gebeurt maakt de oud-kampioen nog steeds niets uit. ,,Als de mensen in de krant naar de uitslag van een tennispartij kijken zien ze toch niet hoe er is gespeeld? Ze willen weten wie gewonnen heeft. Daar gaat het uiteindelijk om. Ook op de Senior Tour'', zegt Courier die deze week in Eindhoven met overtuiging Pat Cash en Emilio Sanchez van de baan sloeg.

Vanaf zijn zevende jaar stond het leven van Courier volledig in het teken van een loopbaan als proftennisser. Tenniscoaches als Harry Hopman en Nick Bollettieri namen hem in zijn jeugd onder handen, maar weinigen voorspelden de sterk gebouwde tiener een grote toekomst in het tennis. Met succes vocht hij tegen de vooroordelen. In dertien jaar tijd veroverde The Rock 23 titels (waaronder twee keer Roland Garros en twee keer de Australian Open), sloeg de tennisser ruim veertien miljoen dollar aan prijzengeld bijeen en was hij voor een groot deel verantwoordelijk voor de verandering in speelwijze. Servicevolleyspecialisten maakten plaats voor baseliners. Courier: ,,Kijk nu naar Andy Roddick. Die speelt eigenlijk hetzelfde als ik deed. Alleen serveert hij een stukje harder dan ik. Misschien dat ik het spel wat beter begreep. Daarin moet Roddick nog groeien wil hij in de toekomst nog een kans maken tegen Roger Federer.''

Courier is niet pessimistisch gestemd over de toekomst van het tennis. ,,Het huidige niveau is erg hoog. De concurrentie is enorm. Er is nu een aantal jonge spelers met charisma. Roddick is een publieksspeler. Hij is een echte ambassadeur. Federer is dat op zijn manier ook. Het mooie is het contrast in stijlen tussen die twee. Zowel op als buiten de baan zijn het twee totaal verschillende persoonlijkheden.''

Courier werd altijd geprezen om zijn enorme wil om te winnen. Hij nam in mei 2000 afscheid als de prof met het leeuwenhart. ,,Sommige dingen zijn te trainen en andere dingen niet'', stelt Courier in een zaaltje vlakbij de baan waarop Goran Ivanisevic en Jan Siemerink elkaar bestrijden. ,,Een groot deel van mijn mentaliteit zit in mijn genen. Maar ik geloof er niet in dat kampioenen worden geboren. Ik heb nog nooit iemand de baan op zien lopen die zomaar zonder enige inspanning titels veroverde. Om in het toptennis te slagen heb je een combinatie van mentaliteit en talent nodig. Met een ezel zal je nooit een paardenwedstrijd winnen. Hoe hard je hem ook traint. En ook iemand met de talenten van Sampras moet enorm veel werk verzetten om de top te halen. Al lijkt het soms voor buitenstaanders allemaal zo gemakkelijk.''

In het verleden heeft Courier wel eens openlijk in twijfel getrokken of zijn collega-tennissers allemaal wel vrij van doping waren. Nog altijd gelooft hij niet zondermeer in de goedheid van de mens. ,,Ik ben ervan overtuigd dat de controles altijd serieus zijn geweest. Maar het zou naïef zijn om te veronderstellen dat in een sport waar zoveel geld en aanzien te verdienen is niets gebeurt. Sporters zullen altijd de grenzen opzoeken. Tennis is geen unieke sport. Als leerlingen op school af kunnen kijken doen ze dat ook. Zo zitten mensen in elkaar.''

Vier jaar geleden zette Courier op zijn 29ste een punt achter zijn loopbaan. Hij kon het eenvoudigweg niet meer opbrengen nog langer door te gaan. Na de zware armblessure die hij in 1997 opliep was het beste van zijn spel verdwenen. Courier vocht zich weliswaar terug in de subtop van het internationale tennis, maar onverslaanbaar was hij allang niet meer. Terwijl generatiegenoten als Sampras, Agassi, Chang en Martin nog doorspeelden verdween Courier bijna met stille trom uit het circuit. ,,Ik heb tijd nodig gehad om alles van me af te zetten'', zegt Courier. ,,Ik had jaren achtereen alles gegeven. Tennis was mijn leven. Ik heb altijd enorm van de strijd op de baan gehouden. Ik wist al van jongs af aan dat ik niet eeuwig zou kunnen blijven spelen. Het perfectionistische in mij gebruik ik nu voor mijn werk buiten de baan. Ik geef commentaar voor de televisie, maak muziek en organiseer met mijn eigen bedrijf tennisevenementen.''

Aan het begin van dit jaar besloot Courier mee te gaan doen aan de Senior Tour. Nadat hij vorig jaar door een ernstige blessure aan zijn linkerschouder maanden niets kon doen, voelt de oud-kampioen zich nu weer topfit. Onlangs veroverde hij in het Portugese Algarve zijn eerste seniorentitel door in een zinderende finale, waarin hij negen matchpoints onbenut liet, Krajicek te verslaan. ,,Ik werd echt helemaal gek. Ik had altijd moeite met Krajicek. Het deed me denken aan vroeger. Het is heerlijk om op dit niveau te strijden.''