Kama schrijft

STANDBEELDMAN

Ik ben standbeeldman

die glimmende kerel op stelten

die stilstaat op straathoeken en pleinen.

Als je mij geld gooit

maak ik een kleine buiging. Vervolgens sta ik weer stil.

Stiekem hoop ik na mijn dood, een ECHT standbeeld te krijgen. Hoef ik nooit meer te buigen.

Ooit hebben ze mij op een straathoek, terwijl ik doodstil stond te glimlachen, met een bromfiets ondersteboven gereden.

Drie maanden

heb ik in het gips gezeten.

Correctie: gestaan!

Met bladgoud belegd.

Veel verdiend in die tijd.

Meelijwekkend zijn werkt!

Ik heb ellende gekend

maar ook succes.

Het geheim?

Blijven oefenen.

Ook thuis.

Wat door FLAVIE

niet in dank werd afgenomen.

Ze vond mij, raar maar waar, lui.

Jij doet nooit wat in huis, zei ze.

Ik stond verdorie te repeteren.

Op zekere dag kwam FLAVIE mij ijskoud vertellen

dat ze t met mij wel had gehad.

Ik heb een ECHTE MAN LEREN KENNEN...

...EEN BEELDHOUWER!

Ik kon geen woord meer uitbrengen.

Als aan de grond genageld stond ik daar.

Na een emotionele zware periode,

besloot ik om in het buitenland te gaan werken.

Ik trok naar BAGDAD.

Dit moest en zou mijn nieuwe thuis worden.

De dictatuur respecterend deed ik er als standbeeld man uitsluitend impressies van een zegevierende Saddam.

Brak toch wel de oorlog uit.

Beelden waarop men mij met man en macht

Van mijn sokkel zag trekken

Gingen menigmaal de wereld rond.

Je moet er wat voor overhebben

Om wereldberoemd te worden.