Hives in perfecte rockhaantjespose

Er bestaan rockbands die eigenlijk helemaal geen platen zouden moeten maken. The Hives uit Zweden zijn live zo ongelooflijk veel beter dan op hun cd's dat het pijn doet. Pijn aan je oren, want hun karikaturale garagerock wordt op maximaal volume de zaal in gepomt. En pijn aan je portemonnee, want de laatste cd Tyrannosaurus Hives duurt maar een half uurtje en bevat nog niet half zoveel goede muziek als het vijftal vrijdag in een uitverkocht Paradiso liet horen.

Op papier zijn The Hives te flauw voor woorden: ouwelijke mannen met strakke zwart-witte pakken en vlinderdasjes die het garagerockverleden van The Stooges, The Nomads en de Ramones overhoop halen. Maar dan is er frontman Howlin' Pelle Almqvist, een perfecte kruising tussen de jonge Mick Jagger en Iggy Pop met het verkooptalent van een prijswinnende handelaar in tweedehands auto's. Al zijn aankondigingen waren erop gericht om het publiek te doordringen van de vele kwaliteiten van The Hives, en al zijn bewegingen kwamen rechtstreeks uit het door Jagger en Iggy geschreven boekje van het ideale rockzangers-haantjesgedrag.

The Hives zijn vooral zo sterk door de wisselwerking tussen Almqvist en zijn alerte drummer Chris Dangerous, die nummers aftikte op momenten dat andere bands nog rustig aan een slokje water zouden denken. In hoog tempo werden de energie-explosies er doorheen gejast; zo snel en ronkend dat bijna niet opviel hoe bedroevend eenvormig de nummers klinken als je ze thuis op de stereo draait. Alles bij een Hives-concert is gericht op entertainment, van Pelle's klimpartijen op de geluidsinstallatie tot de gerichte manier waarop drummer Dangerous zijn stokken de zaal in slingerde. Zelfs de dikke gitarist en de kalende bassist hadden hun functie in het geheel: ze fungeerden als bliksemafleiders voor het ADHD-gedrag van Almqvist die schokkend en gekke bekken trekkend over het podium stuiterde. Muzikaal brachten ze rust, want zo heftig als het klonk was het tempo bloedstrak.

Het publiek kwam verschillende keren als één man overeind, vooral bij het sterke lied Hate to say I told you so dat de onwaarschijnlijke brug tussen rauwe garagerock en het popgevoel van Abba sloeg. Het was een onnavolgbaar rock & rollfeest, waarbij het truttige Mojo-verbod op stagediven nog geen dertig seconden stand hield.

Concert: The Hives. Gehoord: 15/10 Paradiso, Amsterdam.