Gijzeldrama

Albert Heijn beloofde altijd op de kleintjes te letten. Maar geldt dat ook voor een verloren sleutelbos met bonuscard?

Albert Heijn houdt mijn sleutelbos in gijzeling. De onderhandelingen zijn op niets uitgelopen. Mijn sleutels wacht de smeltoven.

Twee weken geleden verloor ik ze in het gebouw van de Tweede Kamer. Dagen achtereen ging ik mijn gangen na, in de hoop het setje ergens in een donkere hoek aan te treffen. Ten einde raad nam ik contact op met de Beveiligingsdienst. ,,Zat er een Albert Heijn-bonuscard aan?'' vroeg de dame van dienst meteen. ,,Ja!'' riep ik opgetogen uit, want ook aan mijn bos bungelt al sinds mensenheugenis zo'n kanovormig blauw-oranje kaartje met streepjescode.

,,Die bos is in Zaandam'', zei ze. ,,We hebben ze naar Albert Heijn-klantenservice gestuurd.'' Voor de grootgrutter zou het, legde de beveiligingsdame uit, een fluitje van een cent zijn om via de bonuscard-gegevens de rechtmatige eigenaar te achterhalen. Attent meegedacht. Probleem was alleen dat mijn vrouw en ik sinds de uitgifte van het voordeelpasje al een keer of wat verhuisd zijn, zonder Albert Heijn daarvan in kennis te stellen. Maar dat moest toch zo uit de wereld te helpen zijn. Gewapend met een half dozijn oude adressen en postcodes belde ik klantenservice in Zaandam.

,,De Zwartjansstraat te Rotterdam?''

,,Staat er niet in, meneer.''

,,De Rozenstraat te Hilversum?''

,,Totaal andere naam op dat adres.''

,,De Hoendiepstraat te Amsterdam?''

,,Nee.''

,,Het Steve Bikoplein dan?''

,,Ook niet.''

,,Ons huidige adres op IJburg?

,,Adresgegevens onbekend, meneer.''

,,Wat moet ik nu?''

,,Ik kan niet zoeken op naam, meneer, ik moet echt uw bonuscardnummer hebben.''

Nu behoor ik tot de kleine groep Nederlanders die zijn sofi- en paspoort- en bankrekeningnummer uit het blote hoofd kan reproduceren, maar het achtentwintigcijferige nummer van de AH-bonuscard? Nee.

Met mijn echtgenote probeerde ik de duistere dagen van de aanschaf van de bonuscard te reconstrueren. Het moet tenminste acht jaar geleden zijn, nog voordat wij elkaar tegen het lijf liepen, dat zij het pasje aanvroeg. En toen schoot het haar weer te binnen: ze had geen adresgegevens opgegeven. Expres, om het grootkapitaal dwars te zitten en zich te vrijwaren van direct mail, persoonsgerichte marketing en klanttevredenheidsonderzoek. Handen af van mijn privacy! Het was een aandoenlijke poging geweest om bij de definitieve overgang naar het burgermansbestaan nog één maatschappij-kritisch statement te maken.

Met hernieuwde moed belde ik Cynthia van de AH-Klantenservice. Want: voor de bonuscardhouders zonder persoonsgegevens móest haast wel een uitzonderingspositie bestaan. Maar ze kon er kort over zijn: ,,Des te belangrijker is het dat ik uw bonuscardnummer heb.'' En dat allemaal krachtens de privacywetgeving.

,,Wat gaat er nu met mijn sleutels gebeuren?''

,,Als de adresgegevens van de eigenaar niet te traceren zijn, worden de sleutels na een vastgestelde wachttijd vernietigd. Zo zijn de regels.''

Wanhopig verzocht ik Cynthia mij door te verwijzen naar een superieur. Kon niet. Een brief sturen dan? Met bijgevoegde verklaring van de eerlijke vinder van de bos? Bespaar je de moeite! Zou ik niet met duplicaten van auto-, voordeur-, poort- en fietssleutel naar Zaandam kunnen om te bewijzen dat het echt mijn bos is? Nee, want: de privacywetgeving.

Mij rest nu niets dan een emotioneel beroep te doen op de oude Albert Heijn: U heeft altijd beloofd dat u op de kleintjes zou blijven letten. Alstublieft, herzie het harde vonnis van uw klantenservice en help mij mijn sleutelbos terug te krijgen!