De privé-relaties van de directeur en zijn adviseur

Het Havenbedrijf eiste de zeggenschap op in een project voor het elektronisch verwerken van laadpapieren. Dat pakte gunstig uit voor relaties van Scholten en van zijn adviseur Clement.

In één project heeft de rol van Willem Scholten bij oplettende volgers de laatste jaren scherpe vragen opgeroepen. Terwijl het Havenbedrijf er steeds naar streefde innoverende ondernemers aan te trekken, werd in dat project een ondernemend plan de pas afgesneden, hetgeen gunstig uitpakte voor bekenden in de privé-sfeer.

Het ging om Port Infolink, een bedrijf dat beoogt de papierwinkel rond het laden en lossen van containers voortaan elektronisch af te doen. Port Infolink – volgens Scholtens vaste adviseur Cor Clement een van de successen van investeringsmaatschappij MHR – werd twee jaar geleden gevormd nadat twee initiatieven met elkaar in aanraking waren gekomen: een plan van een groep ondernemers, en een plan van het Havenbedrijf.

Dat zat zo. Toenmalig Rotterdams scheepsbevrachter Jop Dutilh, inmiddels consultant op Schiphol, had in Singapore gezien dat daar elektronische systemen bestonden die de laadpapieren vervingen. ,,Het Havenbedrijf klaagde dat het bedrijfsleven er niets aan deed'', zegt hij. Vandaar dat hij een paar jaar geleden met zo'n vijftien ondernemers het gesprek begon over de ontwikkeling van een eigen systeem. Hij deed globaal onderzoek, wist de belangstelling van enkele banken te wekken, en maakte met de groep, die zich `Lola' noemde, een rapport voor het Havenbedrijf. ,,Het Havenbedrijf reageerde voorzichtig, afwachtend, sceptisch.''

Kort daarna, vertelt Dutilh, kwam de eerste verrassing – het Havenbedrijf had ineens een eigen plan voor een elektronisch systeem, `Promise'. ,,De voorzichtigheid was helemaal weg.''

`Promise', vertelt Cor Clement, die ook in dit project van het Havenbedrijf adviseur was, kwam voort uit een ander advies van hem aan Willem Scholten. Daarvoor had hij een enquête gehouden waaruit bleek dat onder havenondernemers grote belangstelling was voor elektronische afhandeling van laadpapieren. De enquête voerde hij mede uit met behulp van Rianne Groffen. ,,Dat zij de partner van Willem Scholten is, heb ik pas vernomen nadat wij ons gezamenlijke werk in die enquête hadden gedaan'', aldus Clement.

In de werkgroep `Promise' die na de enquête werd gevormd, zaten ook twee zoons van Cor Clement. Zij hebben een ICT-bedrijf in Dordrecht, Netaspect. Een van de twee, Arthur Clement: ,,We dachten uitvoerig mee in het projectteam `Promise', dat het Havenbedrijf had gevormd. Mijn vader was als adviseur betrokken bij de eerste ideeën. Toen het sterk de ICT-kant opging, heeft hij ICT-advies aan ons gevraagd. Zo heeft hij onze adviezen via hemzelf aan het projectteam verstrekt, en zijn wij als Netaspect uiteindelijk in het projectteam gekomen.''

Rianne Groffen, de partner van Willem Scholten, trad intussen in dienst van Netaspect, vertelt Arthur Clement. ,,Zij is vanwege haar logistieke expertise in het projectteam `Promise' gehaald. Daarin zat ze namens Netaspect. Zij heeft op dat terrein zéér diepgaande kennis. Ze was de logistiek adviseur van het project.''

Jop Dutilh van `Lola' werd daarna met zijn groep door het Havenbedrijf uitgenodigd om te kijken of er met `Promise' kon worden samengewerkt, vertelt hij. Tot zijn verrassing ontmoette hij toen Rianne Groffen, die voor Netaspect werkte. Ook Dutilh hoorde ,,pas later'' dat zij de vriendin was van Willem Scholten.

Er werd serieus geprobeerd om `Lola' en `Promise' aaneen te smeden. Maar in een vergadering met Scholten bleken sommige verschillen van inzicht niet te overbruggen. ,,Dat liep niet soepel wat ons betreft'', zegt Dutilh. Het belangrijkste verschil, vertelt hij, was dat `Lola' een startsubsidie van één of twee jaar vroeg, en daarna op eigen benen verder wilde, als commercieel bedrijf. ,,We wilden die ambtenarij niet – dat je eerst moet vergaderen voordat je een printer kan kopen.'' Maar in vergadering met Scholten bleek dat het Havenbedrijf het project niet aan een commerciële partij wenste te geven. ,,Het Havenbedrijf wilde per se de sturende factor zijn'', zegt Dutilh. ,,En men wilde zelf bepalen hoe het project praktisch werd ingericht: `Wij betalen dus wij bepalen'.''

Dutilh hield het hierna voor gezien met `Lola', hij had andere plannen – maar volgens de huidige directeur van Port Infolink, Bart Roozekrans, was Scholtens keuze voor een niet-commerciële financier ingegeven door eerdere ervaringen waarin bedrijven als financier afhaakten. ,,We wilden zekerheid.''

Netaspect is de laatste jaren op projectbasis blijven werken voor Port Infolink, vertelt Arthur Clement. De website werd gebouwd en later zijn er – onder de vlag van grote softwarehuizen – oplossingen gezocht voor specifieke ICT-problemen. Rianne Groffen stapte van Netaspect naar Infolink over, zegt Roozekrans: ,,Ik ben zeer gelukkig dat zij met haar kwaliteiten bij ons werkt.'' Groffen wil niet reageren ,,in afwachting van de onderzoeken naar de heer Scholten'', aldus Roozekrans. Scholten was onbereikbaar.

Netaspect noch Roozekrans willen zeggen hoeveel geld er gemoeid is geweest met alle opdrachten die Netaspect voor Infolink en Promise heeft uitgevoerd. Hoewel de gang van zaken ertoe leidde dat de eerste initiatiefnemer met lege handen achterbleef en de keuze van het Havenbedrijf gunstig uitpakte voor de partner van Scholten en de zoons van diens adviseur, vinden Clement noch Roozekrans dat sprake was van unfair play.

Het Havenbedrijf, vertelt Roozekrans, heeft 15 miljoen euro in Port Infolink geïnvesteerd – een cijfer dat overigens niet voorkomt in een overzicht dat dit voorjaar naar de gemeenteraad werd gestuurd. Volgens Roozekrans is het een redelijke prijs voor een project dat grote impact op de haven zal hebben. Jop Dutilh is sceptisch: ,,Port Infolink is een duur project geworden, dat kan iedereen zien. En of het zal werken, moet nog bewezen worden. Laten we het maar hopen.''