Berlicum Vorstenbosch

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week ten oosten van 's-Hertogenbosch.

Nul wolken, een haan die kraait naar het zware ochtendlicht, een hazewindhond in draf naast een meisje op een racefiets, hun ruggen identiek gebogen vertel mij nooit dat wandelen niet enerverend is, want ik heb te veel bewijzen voor het tegendeel.

Het routeboekje dirigeerde ons naar een grasdijk en nu ploegen we door brede, druipende halmen langs de Aa. Ik associeer die Aa met Scrabble en kruiswoordgepuzzel, maar hij bestaat echt. Het is een sloom stromend rechtuit-riviertje. Bij gebrek aan reliëf in de hemel beperkt het spiegelbeeld zich tot de hoge zachte berken langs de dijk. Aan beiden kanten van de Aa ligt weidegrond met of zonder koeien en akkerland, met nieuwe voren, stoppels of ouwelijk gewas.

Dit is een prachtdijkje, afgebiesd met hoge rietpluimen, of met brandnetels, of plukken knoopvormige bloemen, gele zowel als dorre, of verbruinde zuring en pluizige distelrestanten. De zon zet het gras in bloei: de dauwspatjes vangen elk hun eigen lichtje en lijken ijle witte bloemetjes. Al dat moois laat zich niet bederven, ook niet door het gemonkel van de drukte op de nabije provinciale weg.

Het gras wordt zand, het gras wordt bos. Opgeklommen klimop omknelt dunne stammen. Onder de schoenen krakelen eikels, we horen ze ook, plók, plók, plóns(je), vallen, in het zand, in de Aa en, even verder, op de klinkers. Broeder eekhoorn kruist ons pad, met golvende staart komt hij de bosjes uit. Hij kijkt niet naar ons om.

De twee zwarte zwanen in de slotgracht van kasteel Heeswijk pakken dat anders aan. Ze klimmen uit het water en wiebelen, wegens o-benen op hun eigen tenen trappend, naderbij tot ze bijna ook op onze tenen trappen. Ze strekken hun halzen om ons in het gezicht te krijsen, hun rode snavels, met witte band overdwars, in top. Elke kreet wordt afgerond met een hese tóeóet. Nee, jullie krijgen niks, jullie zijn ongetwijfeld gebonden aan een chic dieet. Dan maar bozig grazen.

Man stelt een `korte afsteek' voor. Op de kaart is dat een fractie korter. In werkelijkheid ook, maar er moet wel over een hek geklommen en onder prikkeldraad door gewurmd worden. Hij wil niet terug. Zo is man. Die keert nooit om. Blame it on the bossa-nova.

Vanuit de horizon betrekken wolken de hemel. Ze omhelzen de zon en vergrijzen het licht. De intensieve varkenshouderij verzorgt een uitzicht met potdichte barakken en naargeestige reservoirtorens, nu en dan opgeluisterd door een muur van stank. Lage eiken bukken en strijken de wandelaar over zijn bol.

15 km. Kaarten 3 t/m 7 uit:

Peellandpad. Uitg. Wandel

platform-LAW, Amersfoort 2001.

Openbaar vervoer onmogelijk

in het weekend.

Inl. tel 0900 9292 of

www.9292ov.nl .

Tel. Taxihopper 0900 8294467 (res.)

of 0900 2356684 (inl.).