Tevoren

Er is veel geschreven over de ontberingen tijdens het reizen en betrekkelijk weinig over de ontberingen ervóór. Reizen maakt mij al doodmoe voor ik er goed en wel aan begonnen ben. Alleen al het afscheid nemen heeft zoveel voeten in de aarde dat ik me afvraag waarom ik mezelf en anderen dit aandoe.

,,Pas goed op jezelf.''

,,Ja, jullie ook.''

,,Maak je niet te druk.''

,,Nee, jullie ook niet.''

,,Alles komt goed.''

,,Vanzelf.''

,,Wij denken aan jullie.''

,,Wij denken ook aan jullie.''

Als je niet uitkijkt sta je dergelijke zinnen nog met de achterblijvers te wisselen, terwijl het vliegtuig naar de startbaan begint te taxiën.

,,Is dat jullie toestel?''

,,Kan best, maar ik moet nog iets zeggen over de kat.''

De kat.

Voor kattenbezitters geeft het reizen zoveel complicaties dat ze in sommige gevallen beter hun kat dan zichzelf op het vliegtuig kunnen zetten. Geef een kat een plekje aan een vliegtuigraam en je hoort hem niet meer. Zet een kattenbezitter aan hetzelfde raam en je ziet hem met tranen in de ogen peinzen over het lot van het beestje dat hij in barre eenzaamheid heeft achtergelaten. Hoe kon hij zo hardvochtig zijn? Zou hij het aangenaam vinden om drie weken lang in een doodstil huis rond te dolen?

De kattenbezitter begint zich af te vragen of hij wel genoeg aanwijzingen heeft gegeven voor de oppassers. Weten ze dat de poes dol is op touwtjes en goudkleurige balletjes om mee te spelen, en heeft hij wel duidelijk genoeg opgeschreven waar de goudkleurige balletjes te vinden zijn? En zouden ze wel beseffen dat de poes het aangenaam vindt om zich, vóór of na het spelen, uitgebreid op de mat naast de eettafel te laten aaien of kammen, waarbij zelfs het buikje niet ontzien hoeft te worden, tenzij ze met een licht tikje van een achterpoot aangeeft dat ze er vandaag wat minder van gediend is?

We laten de kattenbezitter maar even met rust en buigen ons over de reizende laptopbezitter en creditcardbezitter – want dat ben ik ook allemaal. Het betreft hier geweldige technische verworvenheden, met enkele nadelen in het praktische gebruik. Deze nadelen bestormen je steeds brutaler naarmate de reis dichterbij komt.

Voor het gebruik van al die techniek heb ik straks allerlei pincodes nodig. Die kun je proberen te onthouden, maar de vraag is of dat lukt. Je kunt die codes beter even opschrijven en meenemen, mits je ze gescheiden van de technische attributen bewaart.

Mijn koffers liggen gapend gereed om gevuld te worden, maar eerst moet ik nog enkele brandende vragen beantwoorden. Ik dacht dat ik mijn pincodes in mijn brillenkoker en mijn sokken had verstopt, maar ze zijn daar niet meer. Wacht, hier heb ik een nummer, in een onderbroek, of is dat het nummer van mijn nieuwe mobiele telefoon?

Misschien kom ik nog in New York aan. Misschien ook niet.