Marianne Faithfull

Before The Poison is de cd waarvan je altijd al hoopte dat Marianne Faithfull hem zou maken. Nog meer dan op de laatste plaat, Kissin' Time (2002), toen ze nummers zong die voor haar waren geschreven door Beck en Billy Corgan, bereikt Marianne Faithfull nu een koelhartige statigheid in liedjes van Nick Cave en PJ Harvey. En eindelijk is ze de vrouwelijke Blauwbaard die we altijd al achter haar vermoedden.

In liedjes als No Child Of Mine en Crazy Love is ze een wrede verleidster. Zo gedragen en majestueus als die krakerige stem het toelaat, vertelt ze haar wederwaardigheden op het gebied van liefde en leed. De instrumenten (bespeeld door de band van Nick Cave) rond Faithfull zijn spaarzaam en ijl, met suspense-violen die ieder moment iets gruwelijks lijken aan te kondigen.

Verdwenen zijn de bombast en de stijl van het Berlijnse cabaret uit de jaren twintig die ze vroeger cultiveerde. Marianne Faithfull zingt alsof ze praat; de melodische verschuivingen zijn minimaal. Soms haalt ze uit als een vertraagde rockzangeres, verwoestender dan Courtney Love en Alanis Morissette samen. Muzikaal hoogtepunt is de stofzuiger-swing van Desperanto dat een dansvloerhit moet worden. Faithfull als disco-queen, het zou zo gek niet zijn.

Marianne Faithfull. Before The Poison (NaiveNV800171)