Huisarts gered in politieke deal

CDA'er Buijs verbruide gisteren zijn winst bij de oppositie. Zij zijn boos dat de huisarts buiten de no-claim valt in ruil voor een lager minimumloon.

Woensdag bejubelde de oppositie in de Tweede Kamer CDA'er Siem Buijs nog als de grote winnaar, de man die er binnen de coalitie voor had gezorgd dat de kosten van de huisarts niet worden meegeteld voor de bepaling van de no-claim in het ziekenfonds. Die regeling maakt het straks mogelijk dat mensen die weinig beroep doen op de zorg later een deel van hun premie terugkrijgen.

Een dag later, in het vervolg van het debat over de no-claim, werd diezelfde Buijs door de oppositie gehoond als de man die zich had laten `piepelen' en trok bijvoorbeeld GroenLinks de complimenten in die zij een dag eerder Buijs had gemaakt.

De reden: in het overleg tussen de drie regeringspartijen over het al dan niet laten meetellen van de kosten voor huisartsbezoek in de no-claimregeling bleek het CDA – en dus Buijs – als tegenprestatie ingestemd te hebben met het plan van de VVD om werklozen tijdelijk te laten werken voor minder dan het minimumloon.

De vraag of de huisarts wel of niet onder het eigen risico zou moeten vallen, vormde overigens niet de hoofdmoot in het debat van afgelopen dagen. Al trok dat onderwerp wel de meeste publiciteit en menen alle deskundigen dat het antwoord op die vraag `ja' moet zijn, omdat dan de beoogde remmende werking van de regeling op het gebruik van zorg het sterkst is. Het grootste deel van het bijna acht uur durende plenaire debat werd evenwel besteed aan het begrip `solidariteit'. Wordt die aangetast aan als je bejaarden, chronisch zieken en gehandicapten de verhoging van de nominale ziekenfondspremie met 5,65 euro per maand laat betalen, terwijl van te voren al vrijwel vaststaat dat zij geen premie terugkrijgen omdat zij meer dan 255 euro per jaar (het no-claimbedrag) aan zorg besteden? Het antwoord van de oppositie kwam in de vorm van een amendement om de koopkracht van de chronisch zieken binnen het stelsel te `repareren'. Dat kreeg echter onvoldoende steun.

Volgens Hoogervorst en de regeringspartijen zijn de maatregelen hard nodig om de solidariteit juist overeind te kunnen houden. Er moet, zo menen zij, immers alles op alles worden gezet om de sterk stijgende kosten van de zorg in de hand te houden. Elke maatregel om de consumptie verantwoord af te remmen, moet worden beproefd.

Het invoeren van een eigen risico, al dan niet in de vorm van een no-claim, past in de herziening van het ziektekostensysteem waarbij wordt afgestapt van de regie door de centrale overheid. Volgens het Kamerlid Bakker (D66) is het dringend nodig dat er aan de organisatie van de verantwoordelijkheden – ook die van de consument – iets verandert. Bakker: ,,Dit had al twintig jaar geleden moeten gebeuren. Dat er nog steeds geen ander ziektekostensysteem is ingevoerd heeft alles te maken met wat al die tijd een groot struikelblok in de gezondheidszorg is: alle discussies over veranderingen stranden altijd op inkomenspolitieke overwegingen. Dat dreigt nu ook weer te gebeuren.''