Brede smaak Ramsey Lewis verandert slechts gradueel

Als populaire entertainers willen laten horen dat ze `eigenlijk' kunstenaar zijn, ga je, bijna als vanzelf letten op je eigen verschijning. Zit mijn jasje goed, zit mijn dasje strak, is mijn gulp dicht? Bijvoorbeeld bij iemand als pianist Ramsey Lewis (1935), die gisteren in het BIMhuis zeer zijn best deed duidelijk te maken dat hij absoluut niet van de straat komt.

En dat komt hij natuurlijk ook niet. Hij kreeg al op zijn vierde klassiek piano-onderricht, begeleidde het kerkkoor van zijn vader en bezocht het Chicago Musical College. In 1955 richtte met de eveneens klassiek geschoolde bassist Eldee Young en drummer Red Holt een jazztrio op dat op de radio de aandacht trok door een verjazzde versie van de opera Carmen. Na de Wolgaschippers en lp's met kerstliedjes, voorjaarsliedjes, Braziliaanse liedjes en een verjazzde versie van West Side Story was het iedereen duidelijk dat Ramsey Lewis nergens de neus voor optrok.

Echt populair werd hij echter pas halverwege de jaren zestig met recht-voor-zijn-raap gespeelde liedjes in een live-setting. Pakkende deuntjes waarin het ontbreken van een vocalist werd gecompenseerd door community-singing en met handgeklap ondersteunde afterbeats.

Ramsey's versie van de traditional Wade in the Water stond zes weken in de Billboard top-40 en het door Billy Page geschreven The `In' Crowd zelfs drie maanden.

Het is niet zo dat Lewis zich daar inmiddels voor schaamt, hij begon gisteren zelfs met Wade in the Water, maar vervolgens speelde hij wel een aria uit Bellini's opera Norma. Ook uit het vervolg van het concert werd duidelijk dat de brede smaak van Ramsey Lewis slechts gradueel veranderd is. Mikte hij als dertigjarige op de bijval van een hip café-publiek dat niet lette op de tijd, nu leek hij er vooral op uit een ouder publiek er van te overtuigen dat hij eigenlijk een tijdloos begaafde pianist is. Net zo virtuoos als Art Tatum als het moet, even diepzinnig als Bill Evans, even grappig als Erroll Garner.

Dat Ramsey Lewis zich op zijn nieuwe cd Time Flies behalve aan geheide meezingdeunen ook wijdt aan Poco alegretto van Brahms en Air uit de Derde suite van J.S. Bach past in dit beeld. Ook al schijnt hij een populist, diep in hem huist een peilloos diepe ziel.

Concert: Ramsey Lewis Trio. Gehoord: 14/10 BIMhuis Amsterdam.