Afrikaans (2)

Het Afrikaans verkeert in een doodsstrijd. Tragisch, een taal die verdwijnt, bijna zoals het verdwijnen van een vlindersoort.

De Zuid-Afrikaanse schrijvers stoppen met het schrijven in hun moedertaal. Nu dus ook Breyten Breytenbach. Het Afrikaans is té beladen, politiek incorrect. EN: er is geen droog brood mee te verdienen.

In 1975 werd het Afrikaanse Taalmonument (in Paarl) opgericht, nadat het Afrikaans een eeuw als zelfstandige taal had gefunctioneerd. ,,Afrikaans is die taal, wat vir Wes-Europa en Afrika verbind. Dit vorm 'n brug tussen die groot helder Weste en die magiese Afrika.'' Zoals Die Genootskap van Regte Afrikaners toen stelde.

Het was een beetje de goden verzoeken om een monument voor een taal op te richten. Meestal krijgt iets of iemand pas een standbeeld ná zijn dood. Het Afrikaans waar het monument voor werd opgericht, was het Afrikaans van de blanke machthebbers; niet de taal van de gewone man/vrouw.

Die taal was altijd overvloedig en weelderig, vol muziek en poëzie, rijk aan symbolen en metaforen, oorspronkelijke vondsten en ruimte voor het maken van eigen woorden. Het officiële Afrikaans was verkrampt zoals de politieke partij die het vertegenwoordigde.

Ik hoop dat dat levende Afrikaans kan blijven bestaan. Dat het de zware politieke ballast kan afschudden. Dat er door het niet meer verschijnen van in het Afrikaans geschreven boeken, geen mooi Afrikaans meer gelezen kan worden, zou een groot verlies zijn.