Persstemmen over Buttiglione

Wall Street Journal Europa

Afgaand op de hysterische reactie van de socialistische leden van het Europees Parlement zou je bijna denken dat Torquemada zelf uit zijn graf is opgestaan om zich in de Europese Commissie meester te maken van de portefeuille Justitie en Binnenlandse Zaken en de Inquisitie weer in te voeren.

,,Schokkend,'' zo omschreef Josep Borrell, de socialistische voorzitter van het parlement, de uitspraken van Rocco Buttiglione over homoseksualiteit en het huwelijk. Buttiglione, een Italiaanse hoogleraar wijsbegeerte, vroom katholiek en bevriend met de paus, werd het eerste voorgedragen commissielid ooit [...] dat door een parlementaire commissie onaanvaardbaar is genoemd. [...]

De verontwaardiging over de uitspraken van Buttiglione spreekt boekdelen over het seculiere extremisme van zijn aanklagers, maar er is weinig waaruit zou blijken dat de filosoof een christelijke fundamentalist is of ongeschikt is voor de baan.

De meest gekritiseerde uitspraak van Buttiglione tijdens de parlementaire hoorzitting betrof zijn opvattingen over homoseksualiteit. De meeste media besloten maar één woord uit zijn verklaring te citeren (`zonde') dat, uit zijn context gehaald, genoeg was om een storm van protest te veroorzaken. Hij werd uitgemaakt voor homofobe kruisvaarder. Laten we eens nader bezien wat hij nu eigenlijk zei.

Het is belangrijk, zei Buttiglione tegen de wetgevers, ,,om onderscheid te maken tussen moraal en recht'', een onderscheid dat voor het merendeel van zijn toehoorders kennelijk te subtiel was. ,,Tal van dingen kunnen als immoreel worden beschouwd en behoren toch niet te worden verboden. Ik kan homoseksualiteit beschouwen als een zonde, maar dat heeft geen gevolgen zolang ik het geen misdaad noem. De staat heeft niet het recht om op dit gebied ergens zijn neus in te steken.''

Buttiglione had zich niet duidelijker kunnen opwerpen als verdediger van ieders persoonlijke vrijheid en ieders recht op de eigen seksuele geaardheid zonder staatsbemoeienis. Maar dit viel niet in goede aarde bij de leden van het Europees Parlement, die als ze het over gelijke rechten hebben, eigenlijk doelen op de rechten van bepaalde belangengroepen. En dáárvan neemt Buttiglione afstand. ,,De rechten van homoseksuelen behoren op dezelfde grond te worden verdedigd als de rechten van alle andere Europese burgers. Maar ik accepteer niet dat homoseksuelen een categorie apart zijn die bijzondere bescherming verdient'', zei Buttiglione. [...]

Buttiglione stelde dat dit niet per se het geval is, toen hij opmerkte dat maar drie landen van de Europese Unie Spanje, Nederland en België op dit ogenblik een huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht toestaan. Hij voegde hieraan toe dat dit geen kwestie van EU-wetgeving zou moeten worden, een zinnige opvatting naar ons oordeel, gelet op de culturele gevoeligheid van het thema. Of homoseksuelen speciale rechten verdienen of nodig hebben en of zulke rechten hun zaak ook echt ten goede zouden komen, is een vraag waarover elk land het beste zelf kan beslissen. Buttiglione heeft alle recht van spreken als hij stelt dat deze zaak de Europeanen niet hoeft en hoort te worden opgedrongen door anonieme wetgevers in Brussel die zonodig hun bevoegdheden wensen uit te breiden en hun eigen opvattingen over moraal willen opleggen.[...]

Veel zogenaamd vooruitstrevende Europeanen zien het christelijk geloof niet als pijler van de westerse beschaving, maar steeds meer als haar antithese. Voor hen is de band van Buttiglione met de paus reden genoeg om hem te wantrouwen. En dat hij lid is van de huidige Italiaanse regering, die onder meer de oorlog tegen Irak steunde, is ook al geen pre. [...]

Intussen heeft Buttiglione beloofd zijn principes niet te verloochenen. ,,Ik zal mijn geweten niet prostitueren. Ik weet niet of ik bereid zou zijn om voor mijn denkbeelden mijn hoofd te laten afhakken, maar ik zet mijn principes zeker niet opzij voor de baan van EU-commissaris.'' Klinkt ons als iemand die een prima commissaris zou zijn.

La Repubblica

Het is Rocco Buttiglione die is afgewezen, niet Jezus Christus. Misschien is het alles bij elkaar niet zo elegant om onze filosoof-theoloog-politicus uit te sluiten van de Europese regering, omdat het risico bestaat dat hij een martelaar voor de vrijheid van meningsuiting wordt. Maar deze eerste afwijzing is zeker niet antichristelijk. Daarvoor is de verhouding tussen Europa en christendom te sterk, open, diepgaand en gearticuleerd. Het is jammer dat hij eraan herinnerd moet worden, maar Buttiglione is niet het katholicisme en evenmin het christendom. Sterker: zijn Jezus, homofoob en man-centrisch, is niet de Jezus van de grote meerderheid van ons Europeanen. [...]

Buttiglione heeft vanzelfsprekend het recht zich God voor te stellen zoals hij wil en een leven te leiden van huis en kerk, geen zaad te verspillen, verleidingen te ontvluchten, zichzelf te kastijden, te bidden, bloemen te kweken en bang te zijn voor homoseksuelen. Maar hij heeft niet het recht om God aan te roepen om zijn eigen politieke onvolkomenheden en zijn eigen vooroordelen af te dekken. Europa doet er goed aan van zijn bestuurders te eisen dat zij God niet verbinden aan de politiek, dat zij niet pretenderen recht te doen uit naam van God, [...] dat ze niet God veranderen in een partijdig symbool. [...]