Daniel Brühl

De Duitse acteur Daniel Brühl (Good Bye Lenin) is een onopvallend, maar veelzijdig acteur die langzaam op weg is naar de top.

Zijn publiciteitsfoto's op het filmfestival van Cannes verbleekten naast die van Gael Garcia Bernal. Dat een fansite van Daniel Brühl schrijft dat hun held `zelfs' op de cover van een Frans tijdschrift had gestaan, zegt alles eigenlijk al. De Mexicaanse acteur met het scherpe gezicht en de groene ogen stond op álle covers in Cannes en is op weg een wereldster te worden. Hij heeft die ambivalente sensualiteit waar regisseurs als Pedro Almodóvar en Walter Salles hun vingers bij aflikken. Daniël Brühl is voorlopig slechts een Duitse ster, een Europese misschien.

Geen ambivalentie op het eerste gezicht. Hij ziet eruit alsof het belangrijkste toiletartikel op zijn wastafel een boender is, en dan een natte kam waarmee hij zijn haren in de plooi legt. Daniel Brühl zou in het huis naast je kunnen wonen zonder dat hij je zou opvallen.

Brühl heeft het altijd-frisse voorkomen van Michael J. Fox en speelt dan ook – inmiddels 26 jaar oud – met gemak nog een middelbare scholier in Achim von Borries' Was nützt die Liebe in Gedanken. En een beginnend studentje in The Edukators van Hans Weingartner, de film die Brühl dit jaar naar Cannes bracht.

Toch heeft Brühl in de elf jaar dat zijn carrière nu oud is, al een wijdse carrière achter zich. Vooral in Duitse tv-films en -series heeft hij gespeeld, maar vanaf 2000 zie je hem richting speelfilm gaan. Eerst in typische tienerfilms (Schule), later worden de rollen interessanter. Hij speelde een schizofreen (Das Weisse Rauschen, 2001), een verbeten bokser (Elefantenherz, 2002), een monnik in verleiding (Vaya con Dios, 2002).

In Duitsland wordt hij stilaan opgemerkt als veelzijdiger acteur dan zijn voorkomen doet vermoeden. Hij kan een soort spanning oproepen die zijn rol een knak geeft. Dat is precies wat hij doet in Good Bye Lenin (2003), de film die hem de Europese eretitel Shooting Star oplevert. Brühl is in die film de zoon van een moeder die net voor de Val van de Muur in coma raakte en ontwaakt in een bruisend nieuw Oost-Berlijn, terwijl de dokter juist elke opwinding had verboden. Brühl laat zijn aanvankelijke deugdelijke zorgzaamheid perfect verglijden naar fanatieke leugenachtigheid. In zijn uitdrukking verandert niet eens zoveel, maar hij voert gewoon het tempo van zijn handelingen op en het wordt vanzelf hectisch.

Nu is het zover dat hij ook voor grote rollen wordt gevraagd buiten Duitsland. Acteur Charles Dance vroeg hem voor zijn regiedebuut Ladies in Lavender naast Judi Dench en Maggie Smith en Christian Carion (van Une hirondelle a fait le printemps) castte hem in Joyeux Noël. Nu is het afwachten of zijn carrière dezelfde versnelling kan krijgen als die van die andere filmjongen, Gael Garcia Bernal.