Rogie laaft zich aan fel realisme

Toen hij nog zelf danste heette Piet Rogie `de denkende danser', een bedachtzame danser die in trefzekere passen weifel en aarzeling meenam. Als choreograaf is hij tegenwoordig overwegend gevoelsmens. Melancholie en milde humor hebben plaatsgemaakt voor felheid en woede. Dat blijkt ook uit zijn nieuwe werk Echo/Painthings. Dat heeft als thema het eigen en andermans lijden en verenigt het wrede en sterk fysieke uit Torso (2001) met het gewelddadige en rituele uit Spring (2004).

Het toneelbeeld is er een zoals alleen Rogie dat kan maken. Proper wit gewassen en gestreken overhemden omkaderen op de achterwand een rechthoek waarop filmbeelden geprojecteerd zijn. Aan een zijkant staan urnen opgesteld als dappere wachtertjes bij een doek. Daarop valt te lezen dat het lichaam de botten bedekt: ,,The body covers the bones'', een zin die later fluisterend wordt uitgesproken.

Het toneelbeeld – op zich een fraai staaltje installatiekunst – werkt als eigentijdse vanitas, het gedenk-dat-ge-sterft-symbolisme. Het vergankelijke wordt ook op film pregnant verbeeld met een naakt lichaam van een danser dat is bedekt met plakken vlees. Op het toneel lijkt danser Kevin Polak de huid van zijn naakte torso te willen afstropen, alsof het vlees hem een kwelling is. Daarnaast voert Rogie erotiek ten tonele. Hier in een heerlijk zinnelijk stoeiduet dat Polak met Maud Andreani danst. Hun idylle wordt helaas snel verstoord, agressie en wreedheid loeren als wolven op hun prooi. Het meest dramatische beeld uit de voorstelling – een van de vele die Rogie in een erg bonte stoet aan het oog laat passeren – is hoe een bijna naakte danseres (Suet Wan Tsang) met een touw aan haar handen gebonden over het podium tolt en tegen haar getourmenteerde lijf kleurige feestbloemen gedrukt krijgt. Eerder was ze op film te zien met gebonden handen en door water besprenkeld, als wenende Christusfiguur.

Het lijden is in Rogies visie vooral het lijden van vrouwen. Mannen zijn macho's die met stokken vechten, vrouwenmoordenaars en verkrachters zoals de mythische Blauwbaard. Vroeger abstraheerde Rogie deze thema's, nu laaft hij zich aan een fel realisme en strooit kwistig met clichébeelden. In beide slaat hij bij vlagen te zeer door. Toch houdt hij het geheel in de hand, neutraliseert hij de felle oprispingen onder meer door een bewonderenswaardige eenheid te scheppen in de vele ingezette middelen: de filmbeelden op locatie Las Palmas, fragmenten pure dans naast theatrale uitbarstingen. Eigentijdse popmuziek – onder meer ambiant music van Aphex Twin en psychedelische sound van Devendra Banhart – werkt als hypnotiserend bindmiddel. Mede door die eigentijdse noot lijkt Echo/Painthings bij uitstek een geschikte voorstelling voor schoolgaande jeugd waar leraren bij de nabeschouwing een hele kluif aan zullen hebben.

Voorstelling; Echo/Painthings door Rogie & Company. Choreografie: Piet Rogie. Gezien: 7/10 Lantaren/Venster, Den Haag. Tournee t/m 23/1. Inl. 010 2440968 of www.rogie-company.nl