Vogelpoep vangen

Met een papegaai samenleven kan heel harmonieus zijn. Al moet een kleinbehuisde computergebruiker wel beducht zijn voor luchtaanvallen.

Dat is het probleem in onze relatie. Ze wil heel dicht bij me zijn. Ze zit recht boven me op zo'n dikke scheepstros waarmee zeeschepen worden afgemeerd aan de kade in Rotterdam. Daar dommelt ze. Daar kijkt ze naar me. Daar doet ze haar toilet. En daaronder zit ik achter mijn computer.

Soms, als ik heel snel ben, kan ik het nog opvangen. Meestal ben ik te laat. Dan druipt die kledder in mijn toetsenbord. Ik houd dan vliegensvlug het toetsenbord ondersteboven om het onheil te keren. Het alternatief is om een krant over mijn handen te leggen. Dat is pas echt blind typen. Maar het staat een beetje gek. Iemand die met een oude papegaai samenwoont krijgt toch al gauw een naam. Men zou je excentriek kunnen noemen. Toch zijn er vele voordelen.

Mijn partner zal nooit klagen dat ze niets heeft om aan te trekken. Haar verenkleed is al vele generaties lang hetzelfde. Ze hoeft niet uit winkelen. Ook hoor ik haar nooit klagen dat ik alleen maar aan mezelf denk. Met haar hoef ik niet uit, en op zondag hoef ik niet naar een meubelboulevard of op bezoek bij de schoonfamilie in Afrika. Tot zover de harmonie in ons leven.

Soms gaat het mis. De Delete-toets lag lange tijd in coma na een voltreffer. Hij heeft zich onlangs spontaan hersteld.

Ik type dus met een half oog op het scherm en een half oog op mijn vogel. Nu denkt u: Dus je hoeft die computer alleen maar te verplaatsen om zonder problemen door het leven te gaan? Dat is juist. Ik woon tegenwoordig echter zo klein dat de computer op het enig mogelijke plekje staat. Ik heb geen keus. Ik zit met mijn beest van een computer klem tussen haar overmaatse kooi en mijn veel te grote boekenkast.

Er is nog een ander plekje waar ze me in het oog kan houden. Ze mag graag haar oude koude pootjes warmen op de luchtgaatjes van het beeldscherm. Daar stroomt heerlijke warme lucht uit.

Ik vertel dit alleen aan u lezer, omdat ik weet dat het dan onder ons blijft. Ik startte mijn pc op en het beeldscherm bleef zwart. Dat kent u. O jee, dacht ik, het scherm is kapot, dat gaat geld kosten. Ik bleef verslagen kijken naar het zwarte scherm. Na een tijdje kwam het scherm echter tot leven, ik zag mooie blauwe en rode kleuren, alles heel vaag, maar geen icoontjes, geen taakbalk, niks van dat alles. Ik prutste wat aan de stekker van het beeldscherm, maar dat hielp niet en toen verscheen na een half uur onderin een platgedrukt icoontje dat ik herkende als Outlook Express. Onmiddellijk gloorde er hoop. Waar één icoontje is moeten er meer kunnen zijn. Ik wachtte bescheiden. Dronk een kopje koffie en jawel. Daar verscheen nog een schuchter icoontje, ook platgedrukt en nog eentje. Wel bleven ze allemaal onderin het beeldscherm hangen. Ze durfden kennelijk niet naar hun gebruikelijke plekje op het scherm te gaan. Opnieuw opstarten wil wel eens helpen, frisse moed en zo. En jawel nu kwamen de platgewalste icoontjes wat sneller onderaan het scherm te hangen en wat nog mooier was: heel langzaam verschoven ze allemaal tegelijk naar boven, dat ging tergend langzaam. Ik snapte er niks van. En als ik iets niet begrijp ga ik gewoon wat anders doen.

Ik ververste de krant die ik als bescherming tegen de poep van mijn oude vogel bovenop mijn beeldscherm heb liggen. Wat zag mijn oog? Er lag geen krant. Die had ze verwijderd. En wat zag ik nog meer? De resten van een verse kledder papegaaienpoep op de luchtgaatjes van het beeldscherm verraadde de plek waar het onheil was geschied. Dat verklaarde waarom ik naar platgedrukte icoontjes zat te kijken. Het kleurenkanon van het beeldscherm was de kluts kwijtgeraakt na al die natte kledder op haar contacten.

Nu alles binnenin is opgedroogd werkt het scherm godlof weer naar behoren. Ook de vogel is tevreden. Ik heb voor haar een Space Saver van plastic bovenop mijn scherm bevestigd. Dat is een poepbestendig platje. Wordt ook heerlijk warm aan de pootjes.