Links staan de joden te kijken, rechts de Marokkanen

Vorig jaar scandeerden Marokkaanse jongeren tijdens de herdenking op 4 mei `Joden moeten we doden'. Gisteren troffen Marokkaanse en joodse voetballers elkaar om meer begrip te kweken.

,,Geestig'' en ,,Amsterdams'', noemt toeschouwer Chris Hahn het straatvoetbaltoernooi met Marokkaanse en joodse jongeren, gisteren op het Balboaplein in Amsterdam. De oud-leraar Duits is uit Haarlem komen fietsen om in het stadsdeel De Baarsjes naar het voetballen te kijken. Hahn is jood.

De Baarsjes kwam vorig jaar in het nieuws toen Marokkaanse jongeren zich tijdens de dodenherdenking op 4 mei baldadig gedroegen en onder meer scandeerden: ,,Joden moeten we doden''. Eerder waren in hetzelfde stadsdeel joden bij het verlaten van de synagoge beschimpt. Het incident bij de herdenking was voor het stadsdeel aanleiding om acties te initiëren om meer begrip onder jonge Marokkanen te kweken voor de joden in Amsterdam.

,,We hebben de weg van de dialoog gekozen'', zegt een van de organisatoren in zijn openingsrede. Hij bedankt onder meer de Marokkaanse oudervereniging in de Baarsjes (Movib). Mannen uit deze vereniging, herkenbaar aan hun gele armbanden, helpen de orde handhaven. Voor de orde zijn ook vier politiemannen en een aantal politiesurveillanten aanwezig.

En er zijn in het zwart geklede leden van HLB. ,,Dat staat voor Henk Lindeboom Beveiliging'', zegt Henk Lindeboom. Een gebouw van een man met kaal hoofd en martiale snor. Hij noemt het toernooi ,,puntgaaf, zeker met zoveel ellende op de wereld''. Zelf is Lindeboom ,,kwart joods'', maar dat is niet de reden dat hij hier staat. Hij wijst naar twee van zijn medewerkers: Mo, de Marokkaan, en Ali, de Tadzjiek. ,,Het maakt mij niks uit waar mensen vandaan komen.''

Langs de zijlijn, afgezet met rood-wit politielint, zit het publiek, links de joden, rechts de Marokkanen. En verder cameraploegen, journalisten met recorders en fotografen. Een politieman die toekijkt vindt het niet vreemd dat er weinig buurtbewoners zijn. Hij is de zogeheten buurtregisseur. ,,Op dit plein wordt iedere dag gevoetbald, dus dat is voor de mensen gewoon geworden''. Hij vindt het wel ,,fijn'' dat de buurt ook eens goed in het nieuws komt.

Een kwartier na aanvang scoort Youssef Makhloufi het eerste doelpunt van de Marokkanen. Even later valt het tweede doelpunt, nu van de voet van ,,Dibi''. ,,Iedereen hier weet wie Dibi is'', zegt Dibi. Na de wedstrijd staat hij met zijn maten achter een doel. Ze vinden dat er erg veel politie op de been is. ,,Er staan in de straten hierachter politiebusjes'', zeggen ze. Ze denken dat die politieaanwezigheid ,,provocerend'' zal werken. Niet op hen natuurlijk, maar ,,op sommigen''.

De buurtregisseur fronst zijn wenkbrauwen wanneer hij hiervan hoort. Politiebusjes? ,,Als we hadden gedacht dat we mensen achter de hand moesten houden voor relletjes, was dit niet doorgegaan.''

Doelpunt na doelpunt belandt in het joodse doel. Chris Hahn: ,,Joden kunnen alles, behalve voetballen en autorijden''.