SOPHIE > AANRECHT

Wat is er onspannender dan op de zaterdagmorgen de NRC lezen? Dat wil zeggen: totdat je op de Leven &cetera-pagina het tweewekelijkse `stukje' van Sophie leest. Telkens weer probeer ik het niet te lezen maar het is zo huiveringwekkend dat ik het wel móet lezen: Sophie beschrijft een zogenaamd groots en meeslepend leven, waarbij een dubbeltje nog een ingewikkeld stereometrisch figuur lijkt. Bovendien is het in afschuwelijke Sms-taal opgesteld waarbij de lelijkste frases in een soort Engels het Nederlandse schoolkrantjesproza ontsieren (als dat nog mogelijk zou zijn). Ik gruw van uitdrukkingen als `outside in- bekijken', `talking about priorities', `sorry sweetie' `good to have your support' etc etc. En dat is dan nog maar de vorm. Als de inhoud moet verduidelijken hoe werkende vrouwen het moederschap met hun enerverende baan proberen te combineren, zou ik zeggen: in galop terug naar het aanrecht, So-phie! Kortom, ik vind doorzettingsvermogen een prijzenswaardige eigenschap, maar ik wacht met smart op de eenmalige aflevering `Sophie geeft op'.